SÜPER BULUŞCU ÇOCUKLAR- EL-CEZERİ ve EİNSTEİN'İN TORUNLARI

ATMADAN ÖNCE BİR KEZ DÜŞÜNÜN

Sevgili Çocuklar;

Çöpe attığımız ne varsa;

atmadan önce bir kez düşünün

Bu atacağım nesne ile ne yapabilirim?

Bu nesne ile nasıl yararlı bir şey üretebilirim?

Bu nesne hangi sorunu çözer?

Kime yaralı olur?

Bu nesne ile annem için bir şey yapabilir miyim?

Bu nesneden kendimebir şey yapabilir miyim?

Bir Çocukluk Hikayesi - Abdullah Nefes

Abdullah Nefes - Şair

Muhteşem bir çocukluk geçirdim.

Ilgaz dağlarının, yaylaların, soğuk suların, karpuzu üç dakikada çatlatan suların çocuğuyum.

Yaylamız uzaktaydı eşekle üç buçuk saatte çıkardık. En büyük hayalim bir atımın olmasıydı. Bir gece -o eski köy evlerinde ahır oturma alanlarının altında yer alırdı- bir at kişnemesi ile uyandım. Merdiven başında idare lambası yanardı hep, o ışık altında ahıra baktım. Simsiyah bir at. Adını hemen o anda "Zeytin" koydum. Dedem bana almıştı. Daha altı ya da yedi yaşındaydım.

Babam memurdu ve köye yazdan yaza gidiyorduk. On yaşımda gittiğimde Zeytin yoktu yılkıya bırakılmıştı. Yılkının peşinde çok dolaştım ama bulamadım.

Bir hikaye olarak da yazdığım bu anı şimdiki çocukların hayatında rüya anlamında bile yok. Rüyanın bile bir gerçeklik zemini vardır ama biz bu iklimi yok ettik.

Not; yılkı; yaşlanan, işe yaramayan atların yeniden doğaya bırakılmasıdır.

24 ekim 2015

Şair Arif Berberoğlu'ndan çocuklar için üç güzel Şiir

BEN ÇOCUĞUM HAKKIM VAR

Ben çocuğum hakkım var

Sofranızdaki ekmekte, pencerenizdeki güneşte

Okuyamadığım kitapta, tutamadığım kalemde

Söylenen tatlı sözde, dudaktaki gülücükte

Yok ettiğiniz her şeyde

Ateşlerle, bombalarla, zincirlerle…

Öyle hızlı yaşlanıyorum ki

Karanlık madenlerde, zehirli işliklerde

Işık değmiyor yüzüme,

Bizden çaldıklarınızla dolu depolarınız

Ağzınız pençeleriniz kan içinde

Bu kör göz, bu tahta bacak

Bu sütsüz meme, bu iskelet sizin eseriniz

Oysa toprağın verdikleri herkese yeter

Herkese yeter emek ağacının meyveleri

Sen bilirsen paylaşmayı kardeşçe.

Bir elimde balon bir elimde horozşekeri

Dünya bir çocuk bahçesi

Beyaz ceketimin yakasında kırmızı karanfil

Hakkım var bu düşü görmeye.

PAMUK AMCA

Aziz Nesin’e sevgilerle

Yağmurlar taşırdın sen, Pamuk Amca

Çocuk yüzlü yağmurlar

Başındaki beyaz bulutta,

Eğilirdin önünde yerlere kadar

Ne zaman görsen

Zeytin toplayan bir ihtiyar

Ya da telaşlı bir karınca.

Ben yuvadan düşmüş

Bir martı yavrusuydum

Önce sıcaklığını duydum ellerinin

Sonra alıp koydun beni

Sevgiyle ördüğün bu yuvaya

Ve gördüm ki senin canın yanıyor

Afrika’da bir çocuğun

Diken batsa ayağına.

‘Cimri’ydin ama Pamuk Amca

Kalsın istemezdin bir ekmek kırıntısı

Bir pirinç tanesi tabaklarımızda

Oysa cömertçe veriyorsun

Toprağın altından şimdi

Menekşelere, güllere

Yüreğinin bütün renklerini.

Senin aydınlığında kitapların sesi

Kitapların aydınlığında kardeşliğin sesi

Biliyoruz ki gülümsüyorsun

Sarıldıkça o çocuksu bedenine

Birlikte diktiğimiz ağaçların

kökleri.

GÖKYÜZÜ KUŞLARA KALSAYDI

Gökyüzü kuşlara kalsaydı Hiroşima’da

Dallar çiçeklere,

Olmasaydı Vietnam, Filistin, Halepçe

Böyle bakmazdı uzaklara şu çocuk şimdi

Dumanlar içinde

Kucağında yanık bir bez bebekle,

Yuvası bozulmuş kuş bile sevinirdi

Düşmeseydi şekeri küle.

Hani yüzdüğümüz deniz

Seksek oynadığımız o bahçe

Hani pirinç tarlasındaki ayışığı

Göğsünde uyuduğumuz anne

Gökyüzü yıldızlara kalsaydı Hiroşima’da

Dallar güneşe,

Canlanırdı Sadako’nun* elleri

Bin turnanın sesiyle,

Şarkılar yapardık biz o seslerden

Dünya toprağından gül bayraklı bir ülke.

__________

    * Sadako Sasaki- Hiroşimalı bir kız çocuğu. Hiroşima yakın-

larındaki bir köyde yaşıyordu. Atom bombası atıldığında 2 ya-

şındaydı. Savaştan yaklaşık 10 yıl sonra kan kanseri (lösemi) ol-

1. Kağıttan bin adet turna kuşu yaparsa iyileşeceğine inanıyor-
2. Sekiz ay boyunca binden fazla turna yaptı, ancak küçük be-

deni bu hastalığa yenik düştü.

Bir Çocukluk Hikayesi - Davut Köksoy

Davut Köksoy - Yazar

Ben yedi yaşındaydım yetiştirme yurduna girdim.

Yurt müdürümüz köy enstitülü idi. İlk bir hafta misafir biçiminde kaldık. Kaldık diyorum çünkü yurda abimle ikimiz, birlikte verildik. Müdür bir hafta sonra beni bulaşığa gönderdi. Cam bardakları yıkamayla işe başladım. Çocuk aklımla eğer bardakları kırarsam beni bir daha bulaşığa göndermez diye düşündüm.

Bardak yıkanırken sanki elimden kayıp düşüyormuş gibi yapıyor yere atıyordum. Üçüncü bardaktan sonra kendimi kulaklarımdan tutulmuş havada buldum.

Müdür; "Küçük Köksoy! Buraya kadar tamam ama bundan sonra kırılacak her bardağı harçlığından keseceğim" dedi.

O günden bu güne hiç bardak kırmadım.

Not;

(Personel mi yoktu neden çocuğa bulaşık yıkattı? Hem personel azdı hem de kendi işimizi kendimiz yaparak hayata hazırlanmamızı istiyordu)

24 Ekim 2015

Bir Çocukluk Hikayesi - Ahmet Abakay

Ahmet Abakay - Yazar

Ben altı kardeş sekiz kişilik bir ailede büyüdüm. Ateşçi bir babanın yoksul bir ailenin mutlu bir çocuğuydum.

O mutlu çocukluğumdan ağırıma giden bir şey hatırlıyorum. Oruç ayı geldiğinde oruç tutmadığımız halde tutar gibi yapıyorduk ve bu bizim çok ağırımıza gidiyordu.

Çocukluğumuza dönüyorum aradan elli altmış yıl geçmiş bizim annemiz bizden kökenini saklamış. Seksen yıl susmuş. ben altmış yaşımda öğrenmişim.

Dileğim ise hiç bir çocuğun gözünde dünyanın en güçlüsü olup onu her şeye karşı koruyan anne babasının onun gözünün önünde incitilmemesi, kötü muamele görmemesi.

Çocukların üzülmediği ve ağlamadığı bir dünya diliyorum

24 Ekim 2015

Bir Çocukluk Hikayesi - Serdar Koç

Serdar Koç - Şair

Benim çocukluğumda Hititlerden bu yana yüz yıllar boyunca bir şey değişmemişti ama aradan elli yıl geçmeden öyle büyük bir değişim oldu ki şimdiki çocuklar termonükleer bir çağa geldiler.

O yüzden bu çağda doğan çocukların o kırsal toplumu anlaması çok zor.

Benim çocukluğum köylerde geçti. Çevremizde, dağlarda tepelerde eğilip su içtiğim su gözeleri vardı. Gözyaşı gibi nabız gibi damla damla atan su gözeleri vardı. O sulardan içerdik. Onları unutmuyorum.

Yine suyunu içtiğimiz bir dere vardı. Tertemizdi. Pırıl pırıldı. İçinde alabalıklar yaşardı.

Annemin köyü Yeşilırmak'ın kenarındaydı. Bereketli bir çoğrafyaydı. Bağlarda bahçelerde her türlü mahsul yetişirdi. Domatesi tarladan üzümü asmadan koparıp yerdik.

O zamanlar her meyvenin kendine has bir kokusu vardı.

Susadık mı bir tarladan karpuz alır onu keser ortasını yer susuzluğumuzu giderirdik.

Oyun olsun diye komşu çocuklarla mercimek tarlada yeşilken koparıp yerdik.

Meraklı bir çocuktum börtü böceğin günlük yaşamını izlerdim, karıncanın yirmi dört saatini merak ederdim. tavuk ve civcivlerini izlerdim.

Ağaca tırmanmayı en ucundaki kimsenin alamadığı meyveyi koparmayı çok severdim. Biz sincaba teğin deriz bir teğin kadar iyi tırmanırdım ağaca.

Bir kaç çeşit kızağım vardı. Onlara binerdim çember çevirirdim, çok oyunlarımız olurdu.

Düşünün uçsuz bucaksız bir doğa dağ tepe koşar giderdik.

Karnımız acıkınca hangi eve yakınsak o evin annesi hepimizi doyururdu...

Çocuk düşüm ise; bir zaman kapısı olsa. O zaman kapısı yılda bir kez bir kaç saatliğine bile olsa aralansa. Geçmişte kaybettiğim anneanne, babaanne, dede gibi sevdiklerim o kapıdan gelerek bir bahçede benimle buluşsa ve ben onlarla kucaklaşsam, özlem gidersem diye düş kurardım.  Bugün bile isterim böyle bir kapının olmasını...

24 Ekim 2015

Bir Çocukluk Hikayesi - Mehmet Özer

Mehmet Özer - Şair

Otuz beş yıl önce Artvin'den Rize'ye göçtük. Rize'de SSK hastanesinin levazım deposu olarak kullanılan bir barakada yaşıyorduk.

Daha sonra babam o barakaya bir göz oda daha ilave etti. Odanın tam ortasında bir portakal ağacı vardı ve babam onu kesmemişti? Neden kesmediğini sorduğumda; "Her canlının yaşam hakkı vardır ve ona saygı duymalısın" dedi.

Kardeşlerim olan Osman ve Şakir'den sonra o portakal ağacı üçüncü kardeşim olarak bizimle yaşadı.

Annem yorulduğunda ona yaslanır, babam işten döndüğünde ceketini onun dalına asardı. Ben ve kardeşlerim avuç içi kadar olan odanın içinde o portakal ağacının etrafında oyunlar oynardık.

Mevsimi gelince önce çiçeğe sonra meyveye dururdu. Evimiz mis gibi kokardı.

Bu yüzden ömrümce bütün ağaçları kardeşim bildim.

Ve nerede dalı kırılmış bir ağaç görsem canım yanar kardeşlerim için ağlarım.

24 Ekim 2015