benimhaklarım

elimsende umut

2011-07-27T07:29:00.000-07:00

BİZİM KAHRAMANLARIMIZ - BÜYÜK ANADOLU YÜRÜYÜŞÜ

2011-05-22T10:24:00.000-07:00

ANADOLU'YA VE

"ÇOCUKLARA KIYMAYIN EFENDİLER" **

**Nazım Hikmet

Biz insanlar dünyanın en akıllı varlıkları olabiliriz.
Ama dünyanın sahibi değiliz.

Bu dünya bizim olduğu kadar; kuşların, tavukların, keçilerin, köpeklerin, timsahların, maymunların, aslanların, ağaçların,derelerin, denizlerin, toprağın, vadilerin, koyakların dünyası.
Dünya bizim malımız değil.
Dünya kendine ait bir varlık.

O da yaşıyor. Biz insanlarıyla yaşıyor. Denizlerle, dağlarla, ağaçlarla, ormanlarla, çöllerle, vadilerle ve nehirlerle yaşıyor.
Bizim vücutlarımızın nasıl organları varsa dünyanın organları da var. Dünyamızın organları toprak, orman, deniz, dere, vadi, insan, hayvan, bitki.
Yani ağaçlarla, kuşlarla, balıklarla, arılarla, gelinciklerle kardeşiz

Dünya belki hepimiz için bir güzel ev, iyi kalpli bir anne.
Dünya biziz.Hepimiziz.

Biz dünyamızın verimli topraklarında yetişen tahıl, sebze ve meyveleriyle besleniyoruz.
Pırıl pırıl, tertemiz pınarlarından, derelerinden evlerimize sunulan sularından kana kana içiyoruz.
Ormanlarından gelen taze havayla ciğerlerimizi dolduruyoruz.
İneğin, keçinin, koyunun sütünden, tavuğun yumurtasından yararlanıyoruz.

Dedelerimizin nenelerimizin Bizlere aktarılmış bilgiden görgüden yararlanıyoruz.
Onların bize bıraktığı bilgiyi, görgüyü, çeşitli üretim aletlerini bilerek ve geliştirerek yaşamamızı sürdürüyoruz.
Atalarımızın büyük büyük bilgileri, biz hangi çağda olursak olalım çok gerekli.
Onlardan kalma yaşam ortamları, binalar,aletler, söylence ve masallar bize her çağda başka bir şey öğretiyor.
Çünkü onlar doğaya zarar vermeden, dünyanın bütün çocuklarıyla barış içinde yaşadılar.
Toprağı, havayı, suyu kirletmediler.
Ormanlara zarar vermediler.
Havaya kurşun salınımı yapmadılar.
Dereleri kurutmadılar.
Çevreye radyasyon yayılmasına neden olmadılar.
Siyanürle dağları delmediler.
Onların "dünyaya ve yaşama saygı" sını unutursak yaşam da bizi bırakır.

Denizlerimiz, ormanlarımız, toprağımız, havamız, derelerimiz kirlenirse yaşayamayız.
Denizlerimiz, ormanlarımız, toprağımız, havamız, derelerimiz yok olursa biz de yok oluruz.
Atalarımızla iletişimimiz biterse biz insanlar da de biteriz.
Çocuklar biter.
Hayat biter.

Bu nedenle gözünüzü seveyim çocuklar...Çalıştırın şu güzel kafalarınızı. Anadoluyu'da vermeyelim.

Bisikletlerle enerji de üretelim. Rüzgardan, güneşten, özgürce akan sudan onlara zarar vermeden yararlanalım. Bu yöntemleri anlatalım. ısrar edelim. Çocukluğumuza yaşamımıza sahip çıkalım

Anadolu'yu, Mezapotamya'yı, Balkan'ları, Asya'yı, Afrika'yı, Avrupa'yı, Amerika'yı, Antartika'yı koruyalım.

Dünyaya ve kendimize saygımızı gösterelim.

En akıllı varlık olarak dünyaya zarar vermeyelim.
Dünyamızı koruyalım.
Çocuklara kıyılmasına izin vermeyelim.

"Anadolu'yu vermiyoruz" diye yola çıkan herkese,
özellikle de isimsiz kahramanlarımıza saygıyla...

SÜPER AKILLI ÇOCUKLAR

2010-01-25T08:40:00.000-08:00

Sevgili çocuklar;
Sevgi; en önemli duygularımızdan biridir.
Ve sevgi, tüm canlılar için çok güzel bir duygudur.
Ağaçları, kuşları, ilkbaharı, çiçekleri, parkları, kedileri, köpekleri, evimizi severiz.
Anne baba çocuğu, çocuk hem onları hem öğretmenini, kardeş kardeşi, arkadaş arkadaşı, nine torunu sever.

İnsanlar ve hayvanlar sevgilerini dokunma ile ifade ederler.
Sarılırlar, kucaklarlar, okşarlar.
Hayvanlar birbirlerini yalar.
İnsanlar birbirlerini öper.
Tüm bunlar sevgi dokunuşlarıdır.

İnsanlar; sevgilerini bir de sözcüklerle de ifade ederler. "Seni seviyorum", "Tatlım", "Canım", "Kuzum" gibi sözler söylerler. Çünkü insanlar hayvanlardan farklı olarak konuşabilirler.

Sevgiyi bilen tüm canlılar sevdikleri varlığı görünce gülümserler.
Sevgi çok güzel bir duygudur çünkü.
Sevginin ifade edilmesi, insanı da hayvanı da mutlu eder.
Bitkiler bile sevildiğini anlar.
Yaşlılar; sevgiyle konuştukları bitkilerin çok güzel çiçek açtıklarını iyi bilirler.
Sevgi insanı geliştirir. Mutlu eder. Güven duymasını sağlar, neşelendirir. İyileştirir.

Çocuklar sevildiklerini bazen büyüklerden daha iyi anlarlar.
Güzel sözlerin gerçek olup olmadığını anlarlar.
Onlara yumuşak ya da sert olarak dokunulduğunda ne anlama geldiğini bilirler.

Her dokunuş sevgi ile ilgili olmayabilir.
Yalancı olabilir.
Çocuklar bunu iyi anlarlar.
İçleri huzursuz olur.
Sıkılırlar. Oradan hemen kaçmak isterler. Utanırlar.
Sevgi dokunuşu olmadığında kendilerini hasta gibi hissederler. Ve gerçekten hasta olabilirler.

Akıllı çocuklar oradan hemen uzaklaşır.
Bu dokunmayı yapanı, annesine babasına söyler.
Bazen onlara söylemek olmaz. Çocuk bunu bilir.
O zaman öğretmenine söyler.
Sağlık ocağındaki ebe, hemşire ablalara, doktor amca ya da teyzelere söyler.
Polis teyzelere söyler.
Onlara ulaşamıyorsa telefonla 183 numarayı arar.
Eğer internet bağlantılı bir bilgisayara ulaşabiliyorsa
www.barobirlik.org.tr/iletisim sayfasını açar. Ya da bu renkli yazıyı tıklar
Çıkan formu doldurarak hukukcu ablalara ve abilere yazar.

Ülkemiz çocuk hakları sözleşmesini imzaladı.
Çocukları koruyacağına söz verdi.
Bunun için yasa çıkardı .
Haberi olursa o çocuğu korur.
Yeterki o akıllı çocuk haberdar etsin.
Çocuğa yardım edilir.

ÇOCUK HAKLARI SÖZLEŞMESİ
Madde 34) Bedenim bana aittir.
Beni bedensel ve ruhsal yönden örseleyecek hiçbir yaklaşıma izin verilmez.

Not ; Yazının tamamını ya da bir kısmını izinsiz kullanmayınız.

03.01.2009

BİR ANADOLU EFSANESİ

2010-01-25T05:24:00.000-08:00

KAPAK
BİR ANADOLU MASALI
“Minik Ayşe,
Bilge Karga,
Nazlı kaplumbağa,
Ve Ulu Çınar’ın öyküsü”

Güven TUNÇ

1. sayfa
Sevgili Ayşe, sevgili kızımız, hoş geldin.
Bilge Karga belki sana anlatmıştır.
Sen bize büyük nenenin yadigarısın.
Seni görmeyi ve tanımayı çok istedik.
Bu nedenle Bilge Karga sık sık Ankara’ya
geldi.
Sana kendini tanıttı.
Kavlimizden söz etti sana.
Sen de bizi kırmadın.
Annenden, okulundan izin aldın.
Ta Ankara’dan, o kadar yoldan bizi gör-
meye geldin.
Bizi çok mutlu ettin.
Sana çok teşekkür ederiz.

2.sayfa
“CEYLAN “
“KORUYALIM. YOK OLMASINLAR”

3.sayfa
Bundan çok yıllar önce; senin büyük nenenin babası, beni bir fidan olarak kasabadan getirmişti.
Yeni yerleştikleri bu küçük köyün çeşmesinin
oraya, meydanın ortasına dikmişti.
Onların sevgisi, büyük nenenin arkadaşlığı
sayesinde hiç yalnızlık hissetmemiştim.
Bilge Karga ile Nazlı Kaplumbağam da gelince
bu köyde doğmuş gibi olmuştum.

4 .sayfa
“ANADOLU YABAN KOYUNU”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

5.sayfa
Önce, her sabah erkenden çeşmeye su almaya
gelen büyük büyük nenenle arkadaş oldum.
Sekiz ya da dokuz dokuz yaşındaydı.
Senin gibi akıllı ve tatlı bir kızdı.
Kimse uyanmadan çeşmeye gelir,
Bakraçlara doldurduğu suyu, hamur açan
annesine yetiştirirdi.
Beni sevmişti.
Kimse yokken bana şarkılar söylerdi.
Dallarıma örgülü saçlarından çıkardığı
boncuklardan dizerdi.
Yapraklarımın hışırtısını dinlerdi.
Beni anlardı.
Bazen kendimizi kaptırır birlikte ağlardık
Bazen kahkahalarımıza tüm köy halkı uyanırdı.
Büyük nenen bu köyde benim en iyi arkadaşımdı.

6.sayfa
“DENİZ KAPLUMBAĞASI-caretta caretta”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

7.sayfa
Dört beş yıl sonra Bilge Karga geldi.
Yumurtadan yeni çıkmıştı.
Yuvasından dallarıma kadar ancak uçardı.
Biraz büyüdüğünde, uzaklara uçabildiğinde bana çevrede gördüklerini anlatırdı.
Bağlardan, bahçelerden, tarlalardan, derelerden, insanlardan, atlardan, sürülerden söz ederdi.
Daha uzaklara uçabildiğinde ise, başka köyleri,
hatta şehirleri anlatırdı.
Büyük nenen kargayı da çok sevdi.
Bilge karga için peynir getirirdi evden.

8. sayfa
“YALIÇAPKINI”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

9.sayfa
Üç yıl sonra da Nazlı kaplumbağam geldi.
Bir gün, gövdemin dibindeki otların arasına
çocuklar getirip bıraktılar .
Nazlıydı. Adını da Nazlı koydu çocuklar.
Gider diye beklediler uzun süre ama gitmedi.
Belki nereye gideceğini bilemiyordu.
Kimse ellemedi.
Kışları çeşmenin yanındaki sizin bahçede,
yazları yine yanımda oldu
Köye maskot bana yoldaş oldu.
Nenen yeşil otlar saklardı onun için.

10.sayfa
“ANADOLU LEOPARI”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

11.sayfa
Birlikte yıllar geçirdik.
Bir zaman sonra büyük nenen gelin oldu gitti köyden.
Üçümüz de onu çok sevmiştik.
Hani derler ya, kurdun kuşun derdinden anlar diye.
Nenen öyle bir kızdı.
Bizlerle insanlarla konuştuğundan daha çok konuşurdu.
Onu çok özledik.
Ama o artık bu köyden gitmişti.
Neyse ki yakın bir köydü.
Karga iyilik haberlerini getirdi hep.

12 sayfa
“AĞLAYAN LALE”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

13.sayfa
Bilge Karga uzun yıllar, büyük nenenin
gittiği her yere gitti.
Nenenin çocukları oldu. Çocuklar okula
başladılar. büyüdüler.
Mezun olup, başka şehirlere gittiler.
Onların da çocukları oldu.
Nenenin saçları beyazladı.
Çocuklarının da çocukları büyüdü.
Arkadaşımız topraktan gelmişti
yıldızlara doğru gitti.

14 sayfa
KARAKULAK
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

15. sayfa
Kızları nenen gibi neneler oldular.
Aradan bir yüz yıla yakın zaman geçmiş olmalı.
Bilge Karga hep onları izledi.
Biz, Nazlı Kaplumbağa ile ben hep Bilge
Karganın getirdiği haberleri bekledik.
Bir gün sen doğdun. Yürüdün, büyüdün.
Nenen gibi ağacın, kuşun, kedinin, çiçeğin
dilinden anlıyordun.
Nenene, bizim sevgili arkadaşımıza çok
benziyordun.
Biz de arkadaşımızı çok özlemiştik.
Ben bulunduğum yerden ayrılamazdım.
Nazlı kaplumbağa yola çıksa sana varmasına
ömrü yetmezdi
Seni görmeyi çok istedik.
Ve işte sen geldin.

16 sayfa
“TOY”
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

17. sayfa
Ayşe kız sen birazcık kal bizimle.
Bir minder koy üzerine otur.
Konuşalım.
Zamanı gelince okuluna arkadaşlarına dön.
Her yıl okul tatil olunca gelirsin.
Senin de bizi, bizleri sevdiğini tabi ki biliyoruz.
Bizi, dünyayı merak ettiğini biliyoruz.

18 sayfa.
AKDENİZ FOKU
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

19. sayfa
Ayşe kızım,
Şimdi sor sorunu.
Bildiğim kadar yanıtlayayım.
Çok uzun yaşadığımı biliyorum.
Bir ulu çınarım.
Ama Anadolu’daki en yaşlı ağaç ben miyim?
onu bilmiyorum.
Ege taraflarında bir zeytin ağacı olduğu
söyleniyor.
Bu zeytin ağacının beş yüz yaşında olduğunu
söyleyenler bile var.
Nazlı kaplumbağanın babası buralarda olsaydı
belki bilirdi.
Belki o taraflara uçtuysa Bilge karga da
görmüş olabilir.

20.sayfa
“SERVİ AĞACI”
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

21. sayfa
Dünyayı mı anlatayım?
Dinle o zaman
Sana kardeşlerimizi, ailemizi, evimizi,
evrenimizi anlatayım.
Şehirdeki arkadaşların merak ederse
sen de onlara anlatırsın.
Bu bilgiyi seninle paylaşmalıyım.

22.sayfa
“DENİZATI”
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

23. sayfa
Bu güzel dünyamız;
Güneşin, gökyüzünün, yıldızların altında yer alır.
Gökyüzü, güneş ve yıldızlar bize uzaktır.
Ama ne kadar uzak olurlarsa olsunlar
evrenimizin bir parçasıdır.
Dünyadaki büyük ailemizin çatısıdır.
Ay dede dünyamızın bir parçasıdır, uydusudur.
Göremediğimiz ama ciğerlerimizi
doldurduğumuz hava dünyaya aittir
Yüzümüzü okşayan rüzgar da dünyamızın
bir parçasıdır.

24 sayfa
“SIKLAMEN”
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

25.sayfa
Biliyor musun dünya; bizim kocaman evimizdir aslında?
Ama aynı zamanda dünya bizim kocaman ailemizdir.

Dünya;
Bir çocuğu; insanlık ,
Diğer çocuğu bitkiler ,
Başka bir çocuğu hayvanlar
olan büyük ve genç bir annedir.

26. sayfa
“MERSİN”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

27. sayfa
Dünya evimizdir;
Çünkü insanlar, bitkiler ve hayvanlar
olarak sadece toprakta ve su da yaşarız.
Doğal yaşam alanlarımız yani meskenlerimiz
dağlardır, ormanlardır.
Okyanuslardır, denizlerdir, kumsallardır.
Bozkırlardır, ovalardır, yaylalardır,
otlaklardır ve makilerdir.
Göllerdir, ırmaklardır, derelerdir,
çağlayanlar ve sazlıklardır.

28.sayfa
“Bu sayfayı sen doldur “
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

29.sayfa
Dünya ailemizdir;
Çünkü evimiz olan toprak da
su da orman ve deniz de canlıdır.
Bu nedenle ormanlar, denizler bozkırlar,
sazlıklar da insanların, hayvanların
ve bitkilerin kardeşleri ve ailesi olurlar.
Dünya büyük annemizse,
toprak, deniz,göl, orman ve bozkır da
biz ağaçların, insanların, kurdun kuşun,
böceğin, balığın annesidir.
Dünyamız ve dünyamızın üzerinde yer alan
tüm canlılardan kocaman bir aile oluştururuz.

30.sayfa
“UZUN BACAK”
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

31.sayfa
İnsanlar ateşi bulsalar, şehirlerde ve
özel yapılı evlerde yaşasalar, bugün
her işlerini bilgisayarlarla yapsalar bile
bu büyük ailemizin öz kardeşleridir.
İnsanlar; hayvanlar ve bitkiler gibi
toprak anne, hava, su ve güneş
anneleri olmadan yaşayamazlar.

32. sayfa
“KARA AKBABA”
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

33.sayfa
Dünya adlı bu güzel evimiz şenliklidir,
çünkü;
Gökyüzünde özgürce süzülen kuşların
kanat sesleri ve cıvıltıları,
sabahları ibiklerini sallayarak
gururla dolaşan horozların uzun uzun ötüşleri,
kedilerin miyavlaması, köpeklerin havlaması,
Geniş çayırlarda annelerinin peşinden koşan
kuzuların ,oğlakların melemesi, güzel bakışlı
ineklerin “Möööö” diye bağırması,
tavukların gıdaklaması, paytak paytak
yürüyen kazların telaşlı “Gak”,
“Gak” sesleri, göllerde süzülen yeşil başlı
ördeklerin “Vak”, “Vak”ları, Filozof hindilerin “glu”, “glu”” sesleri, eşeklerin anırması,
bir rüzgar gibi özgürce koşan, atların kişneyişi hayatlarımıza neşe katar.
Ruhumuzun her yanı tatlı melodilerle dolar

Ağaç hışırtısı, yağmur tıpırtısı, rüzgar uğultusu,
kıvrıla kıvrıla akan dereciklerin
neşeli şırıltısı dünyamızın doğal şarkılarıdır.

İnsan kardeşlerimiz şarkı söylemeyi bu kardeşlerinden öğrendiler. Çalgılarını
bu seslerden esinlenerek yaptılar.

34. sayfa
“COMPERİA COMPERİANA”
(Bir çeşit orkide)
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

35.sayfa
Bu büyük ve güzel ailemiz çok zengindir,
çünkü;
Bin bir renkli kelebekler, yumuşacık
kuyruklu sincaplar, havuç kemiren
tavşanlar, evlerini sırtında
taşıyan kaplumbağalar, dereleri
“vırak”, “vırak” diye şenlendiren pörtlek
gözlü kurbağalar, toprağı
havalandırarak daha yararlı hale
getiren solucanlar, gezindiği bahçelerde
ardından parlak izler bırakan salyangozlar,
yampiri yampiri yürüyen yengeçler,
kıvrak kertenkeleler, peynirci fareler,
bal yapan arılar, çalışkan karıncalar, gün
boyu şarkı söyleyen ağustos böcekleri,
motif motif ağ ören örümcekler,
benekli uğur böcekleri dünyamızı geliştirirler.
Yaşantımıza hareket ve muziplik getirirler

36. sayfa
”SÜNGER”
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

37.sayfa
Büyük ailemiz
Barış habercisi güvercinler, minik serçeler,
parlayan her nesneyi mücevher sanıp kaçırmaya
kalkan saf saksağanlar, uzun bacaklı leylekler, yalıçapkınları, güzel ötüşlü keklikler, billur sesli bülbüller, yükseklerde uçup yükseklerde yuva yapan kartallar, şahinler, doğanlar, akıllı kargalar, kuyrukları renk renk tablolar halinde açılan tavus kuşları, flamingolar, kırlangıçlar, turnalar, kızkuşları, arıkuşları, pelikanlar, kumrular sayesinde
cıvıl cıvıldır.
Mutludur.
Coşkuludur.

38. sayfa
“YEŞİL ARIKUŞU”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

39.sayfa
Dünyamız bir okuldur, çünkü
Ürkek ceylanlar, dal boynuzlu geyikler, karacalar, hörgüçlü develer, kurnaz tilkiler, cesur leoparlar, zehrinden ilaç yapılan yılanlar, ormanların kralı olan aslanlar, kurtlar, kış uykusuna yatan ayılar, uzun boyunlu zürafalar, dev gibi bedenleri, uzun hortumlarıyla filler, çizgili pijamalarıyla dolaşan zebralar, tüküren lamalar, uçamayan ama çok hızlı koşan devekuşları, yavrusunu karnındaki cebinde taşıyan kangurular, maymunlar insan kardeşlerimiz için değerli öğretmenlerdir.
İnsan kardeşlerimiz kendilerini tanımak ve gelişmek için vahşi yaşamdan çok şey öğrenirler.
Hayal güçlerini onlarla geliştirirler. Masallarını, efsanelerini onlardan esinlenerek söylerler, yazarlar.
Bütün canlılar birbirimizden çok şey öğreniriz.
Bu nedenle birbirimizi dinleriz.

40.sayfa
“YUNUS”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

41.sayfa
Güzel ve temiz sularımızda;
oynak hamsiler, dost yunuslar, kıvrak foklar, gururlu orkinoslar, köpek balıkları, sekiz on kollu ahtapotlar, en ufak tehlikede çevreye mürekkep yayıp kendini görünmez yapan mürekkep balıkları, içlerine kaçan kum tanelerini zamanla değerli incilere çeviren büyücü istiridyeler, midyeler, deniz yıldızları, denizatları, deniz kestaneleri, smokinli penguenler, balinalar, timsahlar, hipopotamlar beslenir ve yaşarlar.
Yaşadıkları suların ve denizlerin canlılığını sağlarlar.
Sulak alanların temiz kalmasını sağlarlar.
Dünyaya sessizliğin sesini duyururlar.

42.sayfa
“KELAYNAK”
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

43.sayfa
Topraklarımız;
Kütür kütür elma, sulu sulu armut, zerdali kayısı,
ekşi erik, malta eriği diye de bildiğimiz yenidünya, kulaklara küpe yapılan kiraz, vişne, yumuşacık incir, yarma şeftali, iri sarı ayva, lezzetli taneleriyle nar, ahlat, portakal, limon, greyfurt, yelpaze şeklindeki muz, geniş dut ağaçları, mis kokulu ıhlamur ağaçları
ile bereketlenir.
Dünyamız,
Bodur fındık, ulu kestane, yeşil ceviz, orta boy badem, küçük fıstık, sakız, saçaklı iğde bereketli ve uzun ömürlü zeytin ağacı ile bolluk içindedir
Aynalı kavak, salkım söğüt, ulu çınar, akasya, meşe, iğne yapraklı ve kışın yapraklarını dökmeyen çam, servi, gürgen, kadim defne, ihtişamlı at kestanesi ağaçları sayesinde yeşillenir ve taze soluk alır.
Dirlik ve güven içinde yaşamamızı sağlarlar

44.sayfa
“ÇÖL KERTENKELESİ”
( Anadolu masalları ve efsanelerindeki ejder)
“KORUYALIM, YOK OLMASINLAR”

45.sayfa
Bütün ailemiz
Kırmızı güller, karanfiller, baharın müjdecisi papatyalar, nergisler, hanımeliler, mor salkımlı leylaklar, yedi verenler, çiğdemler, yaseminler, hüsnüyusuflar, Nisan ayında kendi ağacını boydan boya sarıya boyayan mimozalar, orkideler, Mustafa Kemal’in çok sevdiği kasım patları, dağları yeşerten kekikler, ağlayan laleler, ebegümeçleri, yemlikler, ısırganlar, dört yapraklısı uğur sayılan yoncalar,
dere kenarındaki yarpuzlar, reyhanların
kokuları ve görüntüleriyle ferahlarız.
Kalplerimiz sevinçle coşar.
Yeryüzü ışıldar.
Gökkuşağı gibi parlarız hepimiz.

46.sayfa
“MERCAN”
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

47.sayfa
Mutlu, kardeşçe ve barış içinde yaşamak için dünyamıza sahip çıkmalıyız.
Havamızın, toprağımızın, sularımızın temizliğini korumalıyız.
Koylarımızın sazlıklarımızın, sulak alanlarımızın, bozkırlarımızın değerini bilmeliyiz.
İnsan yavruları olarak
Kuş yuvalarını bozmamalıyız.
Denize, toprağa, dereye; meyve kabuğu ve çekirdeğinden başka hiçbir çöp bırakmamalıyız.
Sokağa çöp atmamalıyız.
Pilleri çöpe atmayıp ayrı bir merkeze bırakmalıyız.
Kır çiçeklerini kökünden yolmamalıyız.
Bakmayacaksak evcil hayvan almamalıyız.
Ozon tabakasına zarar verecek maddeler kullanmamalıyız.
Yeniden kullanılabilen paket kağıtlarını almalıyız.
Bitki ve hayvan kardeşlerimizi tanımaya çalışmalıyız.
Dinazorlar gibi bizi bırakıp gitmelerine izin vermemeliyiz.

48.sayfa
KARDELEN
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

49.sayfa
Sevgili Ayşe,
Sevgili kızımız,
Bizi hem kendine hem nenene kavuşturdun.
Sana çok teşekkür ederiz.
Dönüş yolculuğunun iyi geçmesini dileriz.
Tüm köylerdeki tüm şehirler ve kasabalardaki tüm çocukları seviyoruz.
Onlar da anne ve babaları gibi bizim kardeşlerimiz ve çocuklarımızdır.
Onları sevdiğimizi söyle onlara.

50. sayfa
ŞAH KARTAL
“KORUYALIM YOK OLMASINLAR”

51.sayfa
Çınar nenelerinin hepsini ayrı ayrı öptüğümü söyle .
Bilge Kargayla Nazlı kaplumbağanın da selam ve sevgilerini ilet.
Bizi unutmasınlar.

Not; Çınar Ağacı, karga ve kaplumbağa en uzun yaşayan canlılardandır. Karga,kaplumbağa ve çınar uzun yaşayan canlılardır.

Not:
Bu metin 7-12 yaş grubu çocuklara, tüm çocukların engin ruhları tarafından bilinen ama sosyalleşme sırasında tamamen yabancılaştıkları doğayı, biyolojik çeşitliliği hatırlatmak ve aralarında yeniden doğal bir ilişki kurulması amacıyla hazırlanmıştır.

Güven Tunç

ÖNEMLİ NOT- izinsiz kullanmayınız

DOĞA İÇİN ÇAL

2010-01-24T11:24:00.000-08:00

Sevgili Çocuklar
Doksan bir tane sanatçı abla ve ağabeyiniz doğanın korunması için bu çalışmayı gerçekleştirmiş.
Hem Anadolu'nun büyük ozanlarından Aşık Veysel Şatıroğlu'nu anmışlar
Hem Hayatı, Dünyayı, Doğayı korumak için bu güzel, barışcıl ve sanatsal çalışmayı yapmışlar.
Hepsine teşekkürler...

Doga icin Cal 2 / Uzun ince bir yoldayim - official video from Doga icin cal on Vimeo.

Ne müthiş olmuş değil mi

http://www.agaclar.net'e ve Fırat Çavaş'a bu videoyu yayımlama izni verdiği için çok teşekkür ederiz.

Sevgili çocuklar,
http://agaclar.net adlı site; doğayı koruma konusunda bilgi sahibi olmamız için hazırlanmış.
Sanki ağaçlar hakkında kocaman bir ansiklopedi.
Hepsinin boy boy çeşit çeşit fotoğrafı var.
Bu ağaç fotoğraflarını bizim gibi insanlar çekmiş.
Sokaklarındaki, bahçelerindeki, köylerindeki, kırlarındaki ağaçların fotoğrafını göndermişler. Kocaman bir fotoğraf albümü olmuş.
Sizler de bu siteye ağaç fotoğrafları çekip gönderebilirsiniz.
Doğa ile ilgili yazılarınızı, resimlerinizi, şarkılarımızı, şiirlerinizi de gönderebilirsiniz.
Sizler için de ayrıca bir bölüm var.
Bu bölümden çok heyecan duyacağınız sayfaları buraya aldım.
http://www.agaclar.net/?id=cocuk-boyama
http://www.agaclar.net/?id=cocuk-yapboz
http://www.agaclar.net/?id=cocuk-dene-ogren
Ülkemizdeki ve Dünyadaki anıt ağaçları da çok güzel tanıtmışlar.
Bu sitede doğayı sevenler ve çocuklar için, dünyamızı koruyabilmek için çok bilgi var.
Hadi çocuklar bu siteye çok fotoğraf, çok şiir, çok resim yollayalım
Fırat Abi belki bundan sonraki "DOĞA İÇİN ÇAL " projesini çocuklarla yapar?
Belki

SÜPER BULUŞCU ÇOCUKLAR

2010-01-21T10:37:00.000-08:00

Güldünya'nın öğretmeni, bir gün sınıfta bir Kızılderili Şef'in mektubunu okudu.

Mektup tam 1854 yılında kaleme alınmıştı.

Ve Amerika Birleşik Devletleri Başkanına yazılmıştı.

Mektubu yazan da ”Duwarmish” Kızılderililerin Reisi Seattle idi.

Güldünya bu mektubu çok sevdi.

Bir çiçeğin açarken, taç yapraklarının çıkardığı sesi merak etti. Bir kelebeğin kanatlarının sesini, kurbağaların şarkısını, yağmurla yıkanmış rüzgarın kokusunu çok merak etti.

Kızılderililerin şehirleri nasıldı ki, tüm bunlar duyulabiliyor ve görülebiliyordu?

Güldünya, yaşadığı büyük kentte de yazları, nenesine gittiği küçük şehirde de böyle şeyleri asla göremiyordu.

Gürültü, egzoz dumanı, kömür karası vardı şehirlerde.

Sokaklar, parklar, kırlık alanlar, kaldırım kenarları, hatta market önleri bile; metal , cam ve kartondan olan içecek kutuları, pet şişeler, şişe kapakları ile doluydu.

Sigara paketleri, kuruyemiş paketleri, cips paketleri dağılmış duruyordu her yerde.

Biskuvi ve gofret paketleri, ciklet paketleri, plastik bardaklar, plastik tabaklar, plastik kaşık ve çatallar, dondurma kutuları, dondurma çubukları, sigara izmaritleri ve bol bol naylon poşet doluydu her yer.

Her yer, uğruna kaç tane ağacın kesildiği kağıtlarla doluydu.

Okulların önü bile bazen çok çok kirli oluyordu.

Güldünya her gece yatağında, Seattle'ın mektubunda öğrendiği bir dünyada yaşamayı hayal ediyordu.

Kuş seslerini, göllerin aynasındaki dünyayı, sabah buğusunu herşeyi herşeyi istiyordu.

Acaba hem sineması olan hem de ağaçları olan bir mahalle olamaz mıydı?

Hem bilgisayarı olan hem gölleri olan şehirler olamaz mıydı?

Hem oyuncak mağazaları, giyim mağazaları hem de derelerin neşeli şarkıları duyulan yerler kurulamaz mıydı?

Bu hayali mutlaka mahalleden arkadaşı olan Alican ile paylaşması lazımdı. Belki onun öğretmeni de Seattle'nın mektubu onlara okumuştu.

Güldünya Alican'ı bulup anlattı.

Alican da çok heyecanlandı.

Ve iki çocuk olarak kendi şehirlerini temiz tutmayla başlamayı düşündüler.

Çöple ilgilenmeyi istediler.

Güldünya'nın öğretmeni bu fikri çok beğendi.

Onlara rehberlik etti.

Diğer çocuklar gibi eldiven, çöp poşeti ve maske alarak çevre temizliği yapabilirlerdi. İstemediler.

Çevreyi kirletmemek çok önemliydi.

Ama daha önemlisi, çöp çıkarmamak gerekliydi.

Çocuklar olarak; atmadan bir kez düşünmek ve düşündürmek istediler.

Bir malzemeyi çöpe atmadan bir kaç kez kullanmaya geri dönüşüm, geri kazanım deniyor.

Alican'la Güldünya da geri kazanım çalışması yapmak ve yaptırmak istediler.

Bu atıktan bir oyuncak yapabilir miyim?

Bu atıktan annemin işine yarayacak bir cihaz yapabilir miyim?

Bu atıktan arkadaşlarımın kullanabileceği bir nesne yapabilir miyim?

Bu atıktan insanların işine yarayacak bir eşya yapabilir miyim?

Alican eski kutulardan bir kuş evi yaptı ve bekçisinden izin alarak mahalledeki parktaki bir ağaca astı.

Eğer siz de bir evsel atıktan bir buluş yaparsanız bize ister anlatın ister fotoğrafını yollayın

Güldünya ve Alican o yazıyı o fotoğrafı sizin adınızla buraya ekleyecekler.

ÇOCUKLAR BU GÜZEL SİTEYİ BİLİYOR MUSUNUZ
http://www.agaclar.net/?id=cocuk
http://vimeo.com/dogaicincal

MAHKEME KARARLARINDAN BİR ÖRNEK

2010-01-21T06:09:00.000-08:00

SİZDEN GELENLER- EKİN ÇAMUR'DAN BİR ŞİİR

2009-10-23T07:06:00.000-07:00

GÜNEŞ

GÜNEŞİ GÖRDÜM
ONU ÇOK BEĞENDİM
SEVGİYLE SARILMAK İSTEDİM
AMA ÇOK UZAKTAYDI GÜNEŞ.

AĞLADIM, AĞLADIM
BİR ÇÖZÜM BULAMADIM
GÜNEŞİ ÇOK ÖZLEDİM
YANINA GİTMEK İSTEDİM.

O GÜN SON KEZ BAKTIM GÜNEŞE
BİR DAHA EVDEN ÇIKAMAM DİYE.
SONRA YATIP UYUDUM
RÜYAMDA GÜNEŞİ GÖRDÜM.

EKİN ÇAMUR

2009-04-20T11:05:00.000-07:00

Tiyatrocu Kenan Halis Kızıldağ'ın Çocuk Hakları Günü için "Benim Haklarım" dan esinlenerek hazırladığı on iki maddelik performansın metni.

Belki ilköğretim okullarında okuyan çocuklarımız da Çocuk Hakları Günü'nde 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı'nda denemek isterler

SUNUCU 1:Sevgili büyüklerimiz, ( Sevgili Devlet Büyüklerimiz, Kaymakamımız, İlçe Milli Eğitim Müdürümüz, ) Sevgili Müdür bey, Sevgili Öğretmenlerim, Sevgili Veliler ve çok kıymetli arkadaşlarım

SUNUCU 2:Bu ne böyle.. ne kadar resmisin..

SUNUCU 1Ama bu bir resmi konuşma..

SUNUCU 2İyi de biz çocuğuz..

SUNUCU 1Evet ne olmuş..

SUNUCU 2:Çocuklar büyük gibi konuşmamalı, konuşturulmamalı..

SUNUCU 1:İyi de Müdüre, Müdür bey demeyelim mi?

SUNUCU 2:Demeyelim

SUNUCU 1:Ne diyelim..

SUNUCU 2:Adıyla Kemal ağbi , Kemal amca ya da Müdür Amca diyemez miyiz..

SUNUCU 1:Deriz ama olur mu?

SUNUCU 2:Olur olur; çok güzel olur..

SUNUCU 1:O zaman bugünü daha anlamlı kılmak ve Türk geleneksel saygısında kusur etmemek için; Sevgili Amcalarım, Teyzelerim, Ağabeylerim, Anne ve babalar ile çok değerli kardeşlerim diye sözlerime başlamak istiyorum.

SUNUCU 2:Bak ne güzel oldu? Hepimiz büyük bir ailenin parçası değil miyiz.? Tüm dünya çocukları kardeş değil midirler? Ancak bütün bu kardeşlik olgusuna karşın, dünyada en çok acıları da çocuklar yaşamıyor mu?

SUNUCU 1:Doğrusu açlıktan, Soğuktan ya da savaşlardan da en çok biz çocuklar etkileniyoruz..

SUNUCU 2:Ayrıca kolay kandırıldığımız için ya da Dünyanın kötü yanlarını henüz öğrenmediğimiz için en çabuk biz aldatılmıyor muyuz?

SUNUCU 1:İşte bütün bu kötü şartları kaldırmak için; dünya ülkelerinin yöneticileri 20 Kasım 1989 tarihinde bir araya gelerek bir sözleşme imzaladılar. Dünyanın neresinde olursa olsun Tüm kardeşlerimizi koruma altına almaya söz verdiler.

SUNUCU 2:Bu söze de çocuk hakları sözleşmesi dediler. Bizim Ülkemiz bu sözleşmeyi ilk imzalayan ülkelerden biridir. İki maddesine çekince koyarak; 14 Eylül 1990 tarihinde imzalamıştır.

Aynı anda sahneye bütün sınıf dört bir yandan oyun oynayarak, bağırarak ya da şarkı söyleyerek girer ve konuşma kesilerek bir tür canlı performansa dönüşür.

SUNUCU 1:Aaa. Ama arkadaşlar ne oluyor..

1.Çocuk:Sıkıldık..

Sunucu 2:Arkadaşlar… durun..

2.Çocuk:Hemde çok sıkıldık

3.Çocuk:Madem bizim günümüz

4.Çocuk:Ve bizim haklarımız anlatılacak

5.Çocuk:O zaman biz anlatırız

Sunucu 1:Siz mi?

Sunucu 2:Nasıl yani..

6.Çocuk:Ne yani biz kendi haklarımız bilmiyor muyuz..

7.Çocuk:Ya da anlatma becerisine sahip değil miyiz..

Sunucu:Yoo öyle demedim.. Hiç kimse de öyle demiyor..

8.Çocuk:Diyemezler ki..

9.Çocuk:Evet hele desinler.. işte o zaman ..

10.Çocuk:Yani sen yapamazsın edemezsin dediklerinde..

Hep birlikte:İstismar etmiş olurlar..

11.Çocuk:Kimi?

Sunucu1:Kimi kimi.. Anlamadım..

Hep birlikte:Tabi ki biz çocukları…

12.Çocuk:Hem anlamıyor hem haklarımızı anlatamıyorsun gel birlikte anlatalım..

12. çocuk sunucunun elinden tutarak yanına çeker ve kulağına fısıldar..

12.Çocuk:Fıs fıs fıs.. anladın mı?

Sunucu 1:Ooo.. çok güzel şimdi anladım…Hadi o zaman başlayalım..

Sahnede sadece üzerinde bir yazan ya da madde bir yazılı dövizi tutan bir çocuk kalır geri kalanlar çekilirler.
(Yere çökebilir ya da görünmeyen bir alana geçebilirler sırası gelen ayağa kalkar)

Madde 1:Ben çocuğum! Onsekiz yaşına kadar, bir çocuk olarak; vazgeçilmez haklara sahibim. Bir başka değişle; Ben birinci madde çocuğun tanımıyım. On sekiz yaşının altındaki, her insanın çocuk olarak yararlanacağı ve vazgeçilmez olan bu haklara bir bakalım mı? Hadi madde iki neredesin.. İşte; İşte Madde iki geliyor.

Madde 2:Merhaba arkadaşlar. Ben İkinci Maddeyim ve anlamım herkes içindir. Yani ben bütün çocukları temsil ediyorum. Bir başka değişle, sözleşmede geçen ve biraz sonra gelecek diğer haklar, bütün çocuklar içindir. Anlamadınız.. Bana öyle bakmayın.. Tamam, tamam! Daha açık söylemek gerekirse; tenlerimizin rengi, yaşadığımız ülke fark etmez. Beyaz çocuk, kara çocuk, kız çocuk, erkek çocuk fark etmez. Doğduğumuz yer, konuştuğumuz dil de fark etmez. Büyüklerimizin inançlarının, görüşlerinin farklı olması yüzünden çocuklara ayrım yapılmaz. Bu haklara sahip olmak için çocuk olmak yeterlidir. Bitti.. Hıştt.. Madde üç neredesin..

Madde 3:Geldim geldim.. Ben önceliğim! Yani, çocuk olarak; önce ben ve benim yararım gelir. Büyükler ne yaparlarsa yapsınlar, önce benim yararımı düşünmek zorundadırlar. Bir başka değişle; Büyükler çocuklarla ilgili bütün yasalarda, bütün girişimlerde önce çocukların yararlarını düşünürler. Büyüklerimiz; bu ödevlerini yapamıyorsa, devlet çocuklara bakar ve korur. Tamam mı arkadaşlar, unutmayın; önce çocuklar!…

Madde 4:Kesinlikle, üç doğru söylüyor ama ya büyükler işlere dalıp, bizim yararımızı unuturlarsa, ne olacak?. Ya önce bizi düşünmezler ve üçüncü maddedeki sözlerini unuturlarsa, ne olacak? İşte o zaman; Ben yani dördüncü madde, hemen devreye girerim. Ben Güvenceyim. Benim sayemde ya yapacaklar, ya yapacaklar. Bize verdikleri sözleri tutmaları için; gereken her türlü çabayı göstermek ve haklarımdan yararlanmam için bütün devletler güvence vermişlerdir. Aksini yapanın vay haline..

Madde 5:Bizi büyütenlerin, durumları kötü olur da, bize bakamazlarsa; devletler bize daha iyi imkanları sağlaması için, anne ve babalarımıza yardım ederler. Bize yol gösteren büyüklere, bizi daha iyi yetiştirsinler diye, destek olurlar. Yani ben yardımı ve desteği temsil ediyorum.

Madde 6:Çocukların, yaşamını korumak; herkesin ilk görevidir. Yaşamak, her çocuğun en temel hakkıdır. Ben; çocuklar yaşamalı, diyorum! Yani ben, hayatın kendisiyim.

Madde 7:Doğduğum anda, bana bir ad konuldu. Bana “adıyla yaşasın” dediler. Devletler bana verilen bu adı kaydedip, bir kimlik verirler ve kendi ülkelerinde varlığımı tanırlar. Ben Vatandaşlığım.

Madde 8:Adım, Vatandaşlığım ve aile ilişkilerim devletler tarafından korunur. Bunlar zorla değiştirilemez. Bunları değiştirmek için baskı uygulanamaz. Bunlar benden alınırsa bütün devletler ona karşı çıkar. Ben kültürüm.

Madde 9:Beni kimse ailemden ayıramaz. Ancak şartlar gereği ; annem, babam ya da yakınlarım bana bakamayacak durumda gelebilirler. Ben bu durumdan zarar görmeyeyim diye bana başka bir bakım sağlanabilir. Bu devlet bakımı ya da koruyucu aile olabilir. Ben destek bakım hizmetlerinin tümüyüm.

Madde 10:Ben ailemle birlikte yaşamalıyım. Anne baba ve çocukların birlikte yaşamaları için her türlü kolaylık gösterilir. Ben ailenin bütünlüğünü temsil ediyorum.

Madde on bitince birinci çocuk sahneye fırlar.
1.Çocuk:Yine sıkıldım çok uzadı.. Biz haklarımızı biliyoruz.

2.Çocuk:Evet evet bende çok sıkıldım..

Bütün çocuklar sahneye çıkarlar ve hep bir ağızdan konuşurlar. Tam bir gürültü hakimdir.

Öğretmen:Çocuklar.. Lütfen çocuklar(çocuklar susarlar)Öğretmen:Haklısınız. Siz haklarınızı çok iyi biliyorsunuz. Büyükler de alsınlar bir kitapçık, öğrensinler. Hadi selam verelim..

Madde 28:Olmaz.. Durun ben kendimden bahsetmeden geçemeyeceğim. Yirmi sekizinci maddeyiz diye sıra gelmiyor ama konuşacağım. Ben en önemli maddeyim. Herkes okula gidebilmeli. Ben eğitim hakkıyım…

Madde 31:Ne yani ben otuz birinci madde önemsiz miyim?. Ben olmaz isem boş zamanlarımızı nasıl değerlendireceğiz . Ben Kültürel etkinliklere katılma hakkıyım.

Aynı andan yine konuşmalar başlar..

3.Çocuk:Ben de önemliyim..

4.Çocuk:Ya ben.. 24. maddeyim.. Sağlık hakkıyım..

Öğretmen:Tamam çocuklar. Bütün sözleşme maddeleri de önemli. Ancak hak verin 42 maddeyi de anlatmamız hem çok uzun olur hem de sıkar..Hadi tadında bırakılım.

Öğretmenin işareti ile çocuklar el ele tutuşurlar ve selam verirler.Öğretmen grubun tam ortasındadır.
İlk selamdan sonra sağ taraftaki çocuklar (1. grup) sonra da sol taraftaki çocuklar (2. grup) hep bir ağızdan bağırarak son sloganı vurgularlar.

1.Grup:Biz çocukların…
2.Grup:Çocuk hakları var….

CUMHURBAŞKANIMIZ, ORMAN ÇİFTLİĞİMİZ, ÇOCUK BAYRAMIMIZ

2009-04-20T08:34:00.000-07:00

Araziyi kendi parasıyla satın alıp, Gazi Orman Çiftliği'ni hepimize hediye etti.

"Burada bir çiftlik kuracağım.
Bu çiftlikte hayvanlar yetiştireceğim.
Bir küçük ormanın kenarında tarım endüstrimize ait bacalar tütecek."diye hayal etti

"Yeşili görmeyen gözler renk zevkinden mahrumdur.
Burasını öyle ağaçlandırınız ki kör bir insan dahi yeşillikler arsında olduğunu fark etsin"
diye istedi.

İstediğini yaptı.
Bize ne güzellikler bıraktı.

Bugün hâla sütten yapılmış dondurma yiyebiliyorsak onun sayesinde.

günlük süt ve yoğurda uygun fiyatla ve taze ulaşabiliyorsak onun sayesinde

Yenilense ve doğal ortamı desteklense çok iyi olacak bir hayvanat bahcemiz var.

Uzağa gidemeyecek kent insanları için yeşil bir alan. Ankara için bir nefes sıhhat

"Doğal, sağlıklı ve hilesiz" sloganıyla yola çıkmış bir üretim.

Bal, meyve suları, pekmez, tahin, sirke, nar ekşisi ve turşu ürünleri.

Zengin bir fidan çeşitliliği ile bahçeleri. Karaçam, sedir, sarıçam, meyveli ve meyvesiz ağaç ile süs bitkisi fidanlığı.

Buğday, arpa, yonca, hayvan pancarı, sudan otu yetiştiren tarlaları ile bize çok şey bıraktı.

Aslında bize ne çok şey bıraktı.

Bir de Çocuk Bayramı.

Bayramınız kutlu olsun çocuklar.

SÜPER CESUR ÇOCUKLAR

2009-03-08T06:30:00.000-07:00

Sevgili çocuklar,
Bu yazıyı; Jeoloji mühendisi İsmet Cengiz Abi'nizin teknik katkılarıyla hazırladım.

Anadolu'yu hepimiz biliyoruz.
Üç yanı denizlerle çevrili.
"Akdeniz'e bir kısrak başı gibi uzanan"* bir güzel memleket.
Suyu güzel, havası güzel, dağı, taşı güzel bir coğrafya.
Gölleri ve Akarsuları bol.
Toprağı verimli, bitki örtüsü çok zengin.

Bu güzellikleri; jeolojik, topografik ve coğrafik yapısına borçlu.
Bu yapıyı şekillendiren ise, tektonik denen yer hareketleri.
Yer hareketleri sonucu kırılan yer kabuğu, yani faylar.
Depremi fayların kırılması oluşturuyor.
Ama verimli ovaları, akarsuları, madenleri de o kırıklar ortaya çıkarıyor.

Yer altı suları, yer üstüne çıkyor.
Akarsulara, küçük derelere dönüşüyor.
Bu derelerde balıklar oynaşıyor.
Toprakta türlü türlü çiçekler, sebzeler, meyveler coşuyor.

Deprem, bir doğa olayı.
Zarar görmemek için, kentleri doğru yerlere kurmak gerekiyor.
Kentleri kurmadan planlamak gerekiyor.
İnsanlar sağlıklı ve mutlu yaşasınlar diye, planlamak gerekiyor.
Sağlam binalar yapmak gerekiyor.
Sağlam olmayan binalar varsa, onları sağlamlaştırmak gerekiyor.
Bu işleri büyükler yapıyor.

Biz çocuklara gelince;
Bir fay hattı kırıldı diyelim;
Büyük, kocaman bir sarsıntı oluyor.
Biz bir şey yapmıyoruz.
Anne babamız, öğretmenimiz, görevliler yani büyüklerin söylediklerine uyuyoruz.
Ama çevremizde kimse yoksa sakin olmaya çalışıyoruz.
Bilgilerimizi anımsıyoruz.
Bazen yanımızdaki büyükler de depremde ne yapılacağını bilmiyor olabilirler.
Onlara ne yapacaklarını biz söylüyoruz.

Deprem anında;
ayakta durmuyoruz.
çömelmiyoruz,
hiç bir eşyanın altına girmiyoruz.

Ne yapıyoruz?
Okulda dersteysek sıramızın,
sokaktaysak bir arabanın,
evdeysek sağlam bir eşyanın
yanında,
hemen yan yatıyoruz.
kollarımızı başımıza sarıyoruz.
Dizlerimizi de karnımıza çektik mi tamam.

Yan yatıp dizleri karnımıza çekerek yatmaya, CENİN POZİSYONU deniyor.
Cenin; anne karnında büyüyen minik bebek demek.
Bütün insanlar; annelerinin karnında yan yatıp, dizlerini karnına çekerek yatar.
Bu nedenle böyle kıvrılıp yatmaya cenin pozisyonu denir.
Biz buna, kollarımızı kafamıza sarmayı ekliyoruz.
İsterseniz buna da"TEKTONİK CENİN POZİSYONU" diyebiliriz.

Bina içindeysek; merdivenlerden, cam kenarınlarındandan, kapı altlarından uzak duruyoruz.
Buzdolabı, çamaşır makinası, bulaşık makinası gibi sağlam eşyaların yanına kıvrılıyoruz..
Bu eşyaların etrafında bizi koruyan bir YAŞAM ÜÇGENİ var.

Depremi hissettiğimizde geceyse, yataktan usulca iniyoruz.
Bunu ayağa kalkmadan yapıyoruz.
Filmlerdeki gibi, yuvarlanarak ama yavaşca iniyoruz.
Yatağın yanına yan yatıyoruz.
Başımızı yastıkla sarıyoruz.
Bu halimizle sarsıntının geçmesini bekliyoruz.

Bize hiç bitmeyecek gibi gelse de, depremler saniyelerle ölçülüyor.
Cesurca bu saniyelerin geçmesini bekliyoruz.

Şehirler, evler, köprüler, hastaneler, sağlam yapılmışsa bir tehlike olmuyor.
Ama yine de biz dikkatli olmalıyız.
Başucumuzda su ve bir düdük bulundurabiliriz.
Su cam şişede olmamalı.
Pet şişede olmalı.
Birine ihtiyaç duyduğumuz her an, düdüğü öttürebiliriz.
Çabuk geçeceğini bilerek bekleyebiliriz.

Deprem sonrasında annemize babamıza yardım ediyoruz.
Yaşlılara, bizden küçük çocuklara, engelli kardeşlerimize destek oluyoruz.
Hep birlikte, bir fay kırılmasını daha atlatıyoruz.

*Büyük şair Nazım Hikmet'in "Kuvay-ı Milliye Destanı" ndan, bir satır.

08.11.2008

2009-01-18T05:55:00.000-08:00

Sevgili Şavez Amca,

Anneme sordum, sana böyle seslenebileceğimi söyledi.
Çocuk olduğum için çok kibar olmama gerek yokmuş. Ama saygılı olmalıymışım. Çünkü sen, hem yetişkin bir insanmışsın hem de bir devletin başkanıymışsın. Çocuk olmasam; sana, siz demem gerekirmiş. Sayın, Bay ya da Ekselansları diye hitap etmeliymişim.
İyi ki çocuğum, bazı sözcükleri yazmak çok zor.

Şavez Amcacığım,
Benim adım Papatya, dokuz yaşındayım. Üçüncü sınıfa gidiyorum. Sen beni tanımazsın.
Ben sana teşekkür etmek için bu mektubu yazıyorum.Sen, çok çok büyük bir iş yapmışsın.
Bu Gazze’deki çocukları öldürenler var ya? Onları ülkenden kovmuşsun.
Birleşmiş Milletler’den bile cesurmuşsun.
Hem de çok barışçıymışsın. Ancak senin gibi liderler, dünyanın kötü gitmesini engelleyebilirmiş. Savaşı durdurabilirmiş.
Annemle babam böyle konuştular. Ben duydum.
Annem, seni televizyonda izleyince, "Aferim" diyor. Babam da "Aslanım benim" diye bağırıyor.
Öğretmenim de, senin yaptıklarını beğeniyor.
Ülkendeki Musevilere; bu barbarlığı durdurmaları için çağrıda bulunmuşsun. Onları, barışı savunmaları için yüreklendirmişsin. Çoğunun savaşı istemediğini biliyormuşsun. Savaş; İsrail’deki hükümetin suçuymuş. Yahudilerin değilmiş. Müslümanların Yahudilerle, Yahudilerin, Hıristiyanlarla, Buda’ya inananların, bir şeye inanmayanlarla bir sorunu yokmuş.
Savaş isteyen kötü kişiler; dini, bahane ederlermiş, milleti bahane ederlermiş. Oysa bütün insanlar kardeşmiş. Renkli, farklı, tatlı kardeşlermiş. Öğretmenimin diğer söylediklerini tam anlamasam da, hepimizin kardeş olduğunu biliyorum.

Şavez Amca,
Biz çocuk olsak da, dünyada neler olduğunu biliyoruz. Evlerimizde, televizyondaki haberleri izlememize izin vermeseler de biliyoruz. İsrail’in, Gazze şehrine savaş açtığını biliyoruz. Çocukları öldürdüğünü biliyoruz. Annelerle babaları öldürüp, çocukları annesiz babasız bıraktığını da biliyoruz.

Gazze’de herkesin gözleri kocaman kocaman. Boş boş bakıyor. Herkesin gözleri ıslak . Ağlamıyorlar ama, ıslak ve kocaman bakıyorlar. Belgesellerdeki, tuzağa düşmüş aslanlar gibi bakıyorlar. İsrail’in kendi askerleri de, bazen böyle bakıyor. İnsanlar da aslanlar da böyle bakmasın. İyi değil. Çocuğuz ama anlıyoruz. İnsanları böyle baktırdığı için de, İsrail’e çok kızıyoruz. Hem de çok kızıyoruz.

Öğretmenimiz bize iki çocuğun öyküsünü anlattı.
Hollanda’daki Anne Frank ile Japon çocuk Sadako Sasaki’yi anlattı. Onlar da savaşta öldürülen çocuklardı. Anne diye yazılıyor ama Ann diye okunuyor. İşte o Ann, Naziler yüzünden ölmüş. Dünyanın başka tarafında yiyecekler çöpe atılırken, açlık içinde beklemelerini anlamıyormuş. Ben de anlamıyorum Savez Amca. Sadako ise, Amerika’nın Hiroşima’ya attığı bombadan hastalanmış ve ölmüş. Sadako, kağıttan bin tane turna kuşu yaparsa kurtulacağına inanmış ama bu bomba, çocuklara o kadar zarar veriyormuş ki, bin tane turna yapamadan ölmüş. Dünyadan bir çok çocuk, kağıttan bir çok turna kuşu yapıp göndermişler. O turna kuşları bir müzede duruyormuş.

Şimdi de İsrail’i yönetenler; Filistin’li çocuklardan, Hamide İbrahim Musabbih’i, Muhammed El Atsal’ı, Ebud’ı, Abdülsettar’ı bombalarla yakarak, parçalayarak öldürüyor. Irak'ta da Amerika yüzünden çocuklar ölüyor. Biz biliyoruz Şavez Amca. Çocuğuz ama biliyoruz. Çok üzülüyoruz.

İsrail halkından da, savaşa üzülen çokmuş. Bazı pilotlar, çocukların üzerine bomba atmayı reddediyorlarmış. İsrail’de yaşayanların bazıları, ama sayıları bayağı çokmuş, savaş olmasın diye gösteriler, yürüyüşler yapıyorlarmış. Savez Amca bizim ülkemizde de çok yürüyüş yapıldı biliyor musun? Annemle babam da gitti. İsrail’li Yonit Levy teyze, haber sunarken yapılanları eleştiriyormuş. Dünyada bazı sanatçılar, doktorlar, futbolcular da bu savaşa karşı olmuşlar. Öğretmenimiz bize bunları anlattı. O da, çok üzülüyormuş. Son zamanlarda dünyada olanlardan endişe ediyormuş ama bize çok güveniyormuş. Her insanın eşit olduğunu bilir ve barışa inanırsak, biz büyük olduğumuzda savaşlar olmazmış.

Annem; öğretmenler doğru söyle diyor.
Şavez Amca, biz öğretmenimizi çok seviyoruz. Ona çok inanıyoruz.
Ama artık dünyada, piyangoya barıştan daha çok inanıyor insanlar.
Piyangoya daha çok para harcıyorlar.
Sen barışa, piyangodan daha çok inandığın için, sana çok teşekkür ederim.
Gazze'li çocuklar için önemli bir şey yaptığın için teşekkür ederim.
Irak'da savaşa karşı çıktığın için teşekkür ederim.
Kendi ülkendeki çocukların istedikleri oyuncağı, şekerlemeyi almaları için çalıştığın için teşekkür ederim. Annelerine babalarına iş sağladığın için teşekkür ederim.

Şavez Amcacığım,
Sana çok teşekkür ederim hem de ellerinden öperim.
Ellerinden öpmek sizde yokmuş.
Biz, bazen büyüklerimizin ellerinden öpüyoruz.
Annem o eskidendi diyor ama, babaannem bunu mutlaka yazmamı, yani ellerinden öpmemi istedi.

Şavez Amca,
Mektubum kısa olduysa özür dilerim.
Bilmelisin ki, hiç bu kadar uzun bir yazı yazmamıştım.
Sana çok çok teşekkür ederim.

Ben Papatya.
Türkiye’den bir çocuk.

TEYZE, AMCA; BİZİM BELEDİYE BAŞKANIMIZ OLUR MUSUN ?

2009-01-06T07:30:00.000-08:00

Teryzeciğim, amcacığım; bizim belediye başkanımız olur musunuz?
Bizim başkanımız olsanız, güzel ve güvenlikli bir şehir oluştursanız.

Ben okuluma giderken, "Ohh" diye bağırsam.
Annemle, caddede yürürken, "Bizim kentimizde her yer, ne kadar güzel" diye mırıldansam.
Dedemle parka gittiğimizde, " Çok mutluyum" diye kıkırdasam.
Nenemle, parkın yanındaki alanda spor yaparken,
"Keşke dünyadaki tüm çocuklar da gelip burada yaşayabilseler" diye dilekte bulunsam.
Ablamla mahallemizdeki kitaplıktan kitap alıp dönerken, barış şarkıları söylesem.Annemle babam işten gelince, birlikte şehir merkezindeki konsere giderken "Yaşasın, yaşasın, yaşasın" diye coşsam.

Hep güvenlikte olsam.
Herkes, ama herkes güvenlikte olsa.
Bir yer; herkes güvende yaşarsa şehir olur değil mi?
Şehirde yaşayanların en temel hakkıdır güvenlik.
Bir yer; çocukların, arkadaşlarının, annelerinin, babalarının, öğretmenlerinin, dedelerinin, nenelerinin, komşularının, kardeşlerinin, çomarın, mırnavın, cikcikin yuvası olursa, şehir olur.
Siz başkanımız olsanız; her yer, herkes için güvenli olsa.
Siz, herkesin başkanı olsanız.
Herkes sizi tanımasa bile, siz herkesi tanısanız. Sorunlarıyla ilgilenseniz.

Soluduğumuz havayı,
içtiğimiz suyu,
toprağımızı,
çevremizi,
parklarımızı,
sokaklarımızı temiz tutsanız.

Trafiği insanlara göre düzenleseniz.
Karşıdan karşıya korkmadan ve koşmadan geçebilsem.
Üst geçitlere tırmanmak zorunda kalmasam.
Alt geçitlere inmek zorunda kalmasam.
Bunların benim hakkım olduğunu bilseniz.
Arabalar kaldırımlara park etmese.
Yürüme yollarımız engellenmese.

Biz çocuklar okuduklarımızdan çok gördüklerimizden, yaşadıklarımızdan etkileniriz. Tarihi binaları kullanarak tarihi öğrensek. Müzeleri gezsek ama tarihi binaları; tiyatro, sinema, kitaplık, hastane, gar olarak kullanarak ve saygı duyarak öğrensek.

Herkes tiyatro izleyebilse, tiyatroda oynayabilse. Herkes sergi izleyebilse, resim, heykel yapabilse. Herkes okuyabilse, yazabilse. Herkes bir işle uğraşabilse.

Annelerin, komşu teyzelerin, nenelerin evde ürettikleri örgüler, danteller için fuarlar, festivaller düzenlense. İşlerini geliştirmeleri için desteklense. İşleri büyüse. Bizlere hizmet vermek için siyasetle uğraşmaları engellenmese, desteklense. Mutlu olsalar. Şehrimizi de dünyayı da çiçek gibi yapsalar.

Görme, işitme, yürüme, düşünme engeli olan çocuklar için eğitim, dans, müzik, diğer sanat dallarıyla ilgili çalışmalar yapılsa. Yeteneklerini kullanarak para kazanmaları sağlansa. Sanattaki , bilimdeki başarılarıyla gururlanılsa.

Şehir merkezlerindeki meydanlar; hakkımız olduğu gibi; çocukların oynaması, yaşlıların dinlenmesi, gençlerin eğlenmesi, kadınların gezmesi için kullanılsa. Meydanlar, sanatsal heykellerle, palyaço gösterileriyle, sergi, sinema ve tiyatro salonlarıyla zenginleştirilse.
Her çocuğun annesiyle babasına gelir sağlayacak işler oluşturulsa.

Şehrin her tarafına, parklara, refüjlere, uygun kaldırımlara, koruluklara bizim de sulayarak, çapalayarak bakabileceğimiz meyve ağaçları dikilse.
Ama meyveleri sadece çocuklar yese.
Şaka yaptım. Meyveleri herkesin olsun.
Sonra bu ağaçlara kuş barınakları yapsak.

Teyze, amca bizim belediye başkanımız olsanız.
Vermek zorunda olduğunuz hizmetlere "yardım" demeseniz.
Bunların zaten bizim hakkımız olduğunu bilseniz.
Kentli haklarını, yaya haklarını, insan haklarını bilseniz.
Birlikte güzel bir hayat oluştursak.

Yazıyı izinsiz kullanmayınız
Not: 1; Bu yazı; Kentli Hakları ile Yaya Hakları metinlerinin maddelerinden oluştu
Not: 2: Fotoğraflarını kullandığım; Metin Yurdanur'un Ankara, Yüksel caddesi'nde yer alan "İnsan Hakları Heykeli" adını verdiği çok güzel bir eseridir.

ÇAN TİYATROSU - TÜRKİYE'NİN YAŞAYAN EN ESKİ ÖZEL ÇOCUK VE GENÇLİK TİYATROSU

2009-01-06T01:26:00.000-08:00

Çan Tiyatrosu Ankara'da.

14 Nisan 1984 yılında kurulmuş.
25 yıl önce anne ve babaları tarafından tiyatroya getirilen minikler büyümüş. Onlar anne baba olmuş. Şimdi onlar çocuklarını aynı tiyatroya oyun izlemeye getiriyorlar. Ne güzel şey.

Çan Tiyatrosu bu güne kadar üç bin kez perde açmış. Yani üç bin kez oyunlarıyla seyirci önüne çıkmış. Oyun sergilemiş. Alkış almış.

Bu oyunları 250.000 kişi izlemiş.

Bugüne kadar kırk dokuz çocuk oyunu, dokuz gençlik oyunu sergilemiş. Çeşitli televizyon kanal ve programlarında ise 387 gösteriyi gerçekleştirmiş.

Bu 25 yılda bir de tiyatro sanatına bir çok yazar, yönetmen ve oyuncu kazandırmış.

Çocuk tiyatrosu alanında bir okul gibi olmuş.

İşte size bu yıl oynadıkları "BARIŞ AĞACI" adlı oyunun özeti

"Geçmiş zamanın birinde birbirleriyle pek geçinemeyen; Saldıristan ve Yangelistan isimli iki ülke vardır. Adından da anlaşılacağı üzere Saldıristan sürekli komşu ülkelere saldırmaktadır. Yangelistan Kralı ise keyfine düşkün ve saldırılar karşısında umarsız bir tavır sergileyen bir kişiliktedir. Ancak her iki ülkenin de halkları savaşlardan bıkmışlardır giderek ülkelerini terk etmeye başlarlar. Bir gün bir gezginin gelip “Barış Ağacı” tohumu dikmesiyle her şey değişmeye başlar. Ağaç yeşermesin diye Saldırıstan her türlü yolu denese de; Barış ağacı büyür ve dünyaya barış gelir"

Çan Tiyatrosu perdesini ilk kez; "Sokak Kedisi Marilu" oyunu ile açmış.

Bugüne kadar; Uazaydan Geliyorum, Kavgacı Öküzler, Sihirli Giysi, Dağdaki Dev, Gülmeyen Prenses, Do-re-mi Devleti, mağara Devri gibi bir çok oyunu yazmışlar ve gösterimini yapmışlar.

Şimdi ; Akıllı farenin Oyunu, Bilgiç ile Üşengeç, Çıtır ile Pıtır, Sakar Kahraman Şakir oyunları ile perde açıyorlar.

Tiyatronun kurucularından Celal Kızıldağ ile Kenan Halis Kızıldağ'a çocuk tiyatrosuna katkılarından dolayı çok çok teşekkürle.

Alkışla.

GÖKKUŞAĞININ ÖYKÜSÜ

2009-01-03T10:34:00.000-08:00

"YEDİ RENK YEDİ DİLEK"

Bir varmış bir yokmuş.
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler berber iken, ben babamın beşiğini tıngır mıngır sallar iken, dünyanın en güzel yerlerinden birinde, Lori adlı bir çocuk yaşarmış.
Lori çok akıllı, çok iyi bir çocukmuş. Hem de çok cesurmuş. Ama bazı olaylar karşısında ne yapacağını bilemezmiş. Kafası karışırmış. Olmayacak şeyler istermiş.
Onun bu istekleri, çoğunlukla gerçek olurmuş.
Çünkü, onun dileklerini gerçekleştiren perileri varmış.

İyilik perileriymiş bunlar. Lori'nin içten, yürekten dilediklerini yerine getirirlermiş. Aslında bütün insanlar için böyleymiş. Her insanın yedi dilek hakkı varmış.

Lori'nin ailesinin bahçeli bir evi varmış. Lori bahçede koşar oynarmış.
Bahçede çok güzel çiçekler varmış.
Bir gün yan tarafdaki eve bir aile taşınmış.
Onlar da, bahçelerine bakmaya çalışmış, çiçekler ekmeye başlamışlar.
Onlarınki farklı çiçeklermiş. Lori'lerin bahçesindekiler gülmüş, onların da karanfilmiş.

Bu karanfiller hem çok güzelmiş hem de nefis kokuluymuş. Bahçenin önünden geçenlerin bu güzel kokudan başı dönermiş. Öve öve bitiremezlermiş.
Lori bunu çok kıskanmış.

Kimsenin çiçekleri olmasın demiş.
Dünyadaki bütün çiçekler solmuş. Karanfiller, nergizler, papatyalar, kasımpatları, çiğdemler, şebboylar, orkideler, laleler, menekşeler, nilüferler, sümbüller, gelincikler tüm güzelliklerini, mis kokularını alıp gitmişler.
Dünya renksiz, neşesiz bir yere dönmüş.

Lori uzun bir zaman sonra, yaptığını anlayınca üzülmüş ve tüm çiçeklerin dünyaya gelmesi için dilekte bulunmuş. Neyse ki bu dileği kabul olmuş. Yoksa dünya, çiçekler olmadan nasıl güzel bir dünya olabilirmiş ki?

Lori, yan bahçedeki karanfillerin ne kadar güzel koktuğunu fark etmiş. Bahçeye bu çiçekleri ekenlere içinden teşekkür etmiş. Bu güzel çiçekleri ekip, kendi bahçelerini de bu kadar güzel kokuttukları için çok teşekkür etmiş.

Lorinin çok güzel bir kedisi varmış.
Lori kedisini çok severmiş. Okuldan gelince birlikte oynarlarmış. Kedinin adı Nazlı'ymış. Cins bir kediymiş. Mahalleden bir çocuğun köpeği, Nazlı'yı her sokağa çıktığında kovalıyormuş. Nazlı, bir ağacın en tepesine tırmanarak kendini zor kurtarıyormuş. Uzun süre ağaçtan inemiyormuş. Ve gün akşam oluncaya kadar Nazlı eve dönemiyormuş.
Lori Bu işe çok kızıyormuş.
Kendisi de o köpekten korkuyormuş biraz zaten.
Tatile gittikleri kıyı kasabasındaki ineklerden, eşeklerden de korkarmış Lori. Ona zarar vereceklerini sanırmış.
Televizyonda gördüğü, yılanlardan, aslanlardan, kaplanlardan da hoşlanmazmış. Her an bir yerden çıkıp, saldıracaklar diye korkarmış. Onların artık çok az kaldıklarını bilmezmiş. Çok uzakta olduklarını bilmezmiş.
Bir gün kedisiyle bahçede oynarken bir havlama sesi duyulmuş. Nazlı yine kaçmış. Lori çok kızmış. Kedilerden başka tüm hayvanların yok olmasını istemiş.
Önce bahçedeki kuşlar gitmiş. Sabahları neşeyle cıvıldaşan kuşların gitmesi Lori'yi çok üzmüş ama bu sadece bir başlangıçmış.
Sonra süt, yoğurt, peynir, yumurta gibi yiyecekler eksilmiş.

Çünkü ineklerle birlikte, keçiler, koyunlar, kuzular, tavuk ve horozlar da kaybolmuş.
Yılanların zehrinden yapılan ilaçlar yok olmuş.
Kurbağaların vıraklaması kesilmiş.
Solucanlar olmadığı için toprak havalanmamış.
Arılar olmadığı için meyveler, sebzeler üreyememiş.
Kelebekler yok olmuş.
Lori ne yaptığını anlamış. Dileğini hemen geri almış.

Dünyanın bir cennet olduğunu o zaman anlamış. Artık o köpekten korkmamaya başlamış. Yanyana geldiklerinde başını okşamaya başlamış. Onunla da arkadaş olmuş. Kedilerle köpeklerin hırlaşmasının bir oyun olduğunu öğrenmiş.

Aradan günler geçmiş.
Lori bir gün karanlıktan çok korkmuş.
Gece olmasın demiş.
Periler bu isteğini hemen yerine getirmişler.
O günden sonra gece olmamış, güneş batmamış.
Günle gece birbirine karışmış. Kimse uyuyamamış. Dinlenememiş. Dinlenemediğinden çalışamamış, üretememiş. Yıldızlar kaybolmuş. Ay dedeyi göremez olmuş. Güneş yorulmuş.

Lori, yine yanlış yaptığını anlamış. Perilerini çağırmış. Onlardan yardım istemiş. Durumu düzeltmiş. Lori, annesinden de yardım istemiş ve odasına gece lambası takılmış. Böylelikle karanlıktan korkmamayı öğrenmiş.

Lori uzun bir süre hiç bir şeyden rahatsız olmadan yaşamış.
Ama bir gün babası başka bir çocuğun başını okşayınca çok üzülmüş. Babası o çocuğu kendinden daha çok seviyor diye düşünmüş. Çünkü çocuk, onların okuldaymış ve okulun birincisiymiş. Lori'nin de dersleri iyiymiş ama birinci de değilmiş yani. Sınıf arkadaşları da, o çocuğu Lori'den çok seviyorlarmış. Lori hepsine birden çok kızmış. İstemiş ki dünyadaki tek çocuk olsun. Büyükler bir tek onu sevsin. En başarılı o olsun. Bütün çocukların yok olmasını dilemiş. Periler; iyi düşünüp doğru karar vermesini istemişler. Çok dikkatli olmalıymış. Ama Lori kararını vermişmiş. Periler ona acıyarak bakıp "Peki" demişler.
Bütün çocuklar şen kahkahaları ile yok olmuşlar. Dünyayı bir ıssızlık kaplamış. Bütün yetişkin insanlarda bir umutsuzluk, keder oluşmuş. İnsanlık geleceğe yönelik beklentisini yitirmiş. Umut kaybolmuş. Kimse işe gitmek istememiş, çalışmak istememiş, gülmek istememiş. Kimse ağaç dikmek istememiş, hayvanları beslemek istememiş. Okullar kapanmış. Sanki hayat durmuş. Kimse Lori ile ilgilenmemiş.

Lori bu sefer yaptığından çok korkmuş. Hemen değiştirmek istemiş. Hemen, hemen. Çok acelesi varmış. O arkadaşlarını istiyormuş. Onlarla sokaklarda, okulda bahçede oynamak istiyormuş. Bu nedenle hemen dileğini söylemiş.
Ama.
Ama her insanın yedi dilek hakkı varmış.
Ve Lori bu dilek hakkının hepsini kullanmış.
Lori ne yapacağını şaşırmış. Çaresizce ağlamaya başlamış.
Perileri ona yardım edemiyormuş.

Onların elinden gelen bir şey yokmuş.
Lori çok pişmanmış. Çok üzgünmüş.

Günlerce dilekte bulunmuş.

Neyse ki periler perisi, onun bu pişmanlığını görmüş. Yanına gelmiş. "Bir daha hiç bir canlıyı yok etmek için dilekte bulunmamak " için söz verdiği için ona bir şans daha vermiş.

Lori de, şimdiye kadar dilekte bulunduğu şeylerin çok akıllıca olmadığını anladığı için periler perisine hak vermiş.

Artık bütün çocuklar onun kardeşiymiş.
Tüm arkadaşlarıyla mutlu mesut bir çocukluk geçirmiş.

Ne zaman yağmur yağıp gökkuşağı ortaya çıksa, oradaki renklerin bir tanesinin bile ne kadar değerli olduğunu anlıyormuş.

Renklerden bir tanesinin yok olmasının bile, dünyayı ne kadar çirkinleştireceğini biliyormuş.

Her insana verilen yedi dilek hakkının, gökkuşağının yedi rengi kadar güzel kullanılması gerektiğini kavrıyormuş.

MASAL GİBİ BİR YILBAŞI VE BAYRAM KUTLAMASI

2009-01-02T10:20:00.000-08:00

Size; bundan altmış yetmiş yıl önce, Anadolu'da küçük bir köyde kutlanan, bir yılbaşını anlatmak istiyorum.

Gelenek olarak; sadece erkek çocukların oynadığı bir oyun gibi kutlanırmış.
Köydeki sekiz on yaşındaki çocuklar gündüzden toplanırmış.
Küçük bir köy olduğu için de, en çok yedi sekiz çocuk olurlarmış.
O köyde ve çevre köylerde, su kabakları kesilerek geniş taslar haline getirilirmiş. Bu taslara, "tolik" adı verilirmiş. Toliklere, tuz, bakliyat, sarımsak, yumurta gibi yiyecekler konur ve saklanırmış. Çok sağlıklı kaplarmış.
Yılbaşı günü toplanan bu çocuklar, bir toliği, ucuna yakın bir yerinden deler ip bağlarlarmış. Öyle yaparlarmış ki, uzun iplerle kuyulara uzatılan kovaya benzetirlermiş.
O civar köylerde evler, geniş geniş yapılırmış.
Evin bir yanı bir katlıyken, diğer yanı iki ya da üç katlı olabiliyormuş.
Çocuklar, daha çok kışın oturulan birinci katların damına (çatısına) çıkaralarmış. Bacadan tolik sarkıtırlarmış.
O gün çocukların bacadan tolik sarkıtacağını bilen ev halkı, "tak tak" sesini duyunca hemen ocağın yanına gidip, ateşe çok yaklaşmadan toliği kaparlarmış.
Tolik, su kabağından yapıldığı için ateşe düşerse yanarmış.
Yılbaşı kutlanan kış günü de evler ısınsın diye, ocaklar harıl harıl yanarmış.
Toliği alan evdeki insanlar, içine bulgur, yağ, bastık (pestil) ceviz koyarlarmiş. Sonra bacaya doğru "Çek" diye bağırırlarmış.
Damda bekleyen çocuklar bu sesi duyunca hemen çekerlermiş.
Çocuklar; bütün bir gün bütün köyü böyle dolaşırlarmış.
Her ev, onlara en güzel malzemeleri verirmiş.
Aslında bütün köyün katıldığı bir oyun olurmuş.
Malzemelerini toplayan çocuklar, yılbaşında onlar için ayrılmış bir evde toplanır bulgur pilavı pişirir ve yerlermiş.
Eğlencelik olarak da pestille cevizi yerler, biraz da oyun oynayıp evlerine dağılırlarmış.

Aradan bir otuz yıl geçer.
O çocuk büyür.
Benim babam olur.
Ben on yaşlarındayken bir bayramda onun köyüne gideriz.
Sabah köyün bütün kız ve erkek çocukları toplanır.
Köydeki bütün kapıları çalarız.
Bütün kapılar bize neşeyle açılır.
Her evde bize sütlaç yedirirler.
Torbalarımıza şeker, leblebi, ceviz, badem doldururlar.
Bazıları mendil verir.
Biz de neşeyle koşup, oynayarak bu geziyi tamamlarız.
Çok şeker ve sütlaç yemekten biraz midemiz bozulur ama yarın oyun bizi beklediğinden büyüklere çaktırmayız.

BİZİM KAHRAMANLARIMIZ; MAHİNUR SEZGİNER

2008-12-18T04:46:00.000-08:00

O, güvercinlerin asil meleği.
Bize, hayvanların nasıl sevileceğini öğretiyor.
Ankara'da Kurtuluş Parkında çoğu sabah onu görebilirsiniz.
Güvercinleri besliyor.
Kimseye görünmeden, güvercinlerden bir şey istemeden, sessizce güvercinleri besliyor.
Güvercinlere verdiği ekmeği, evden getiriyor.
Komşuları olan pastane ve fırın sahipleri de ona, bayat ekmek ve çörek veriyorlar.
Onlar da gerçekten hayvanları seviyor.
Kış günleri kuşların yiyecek bulamayacağını biliyorlar.
Güvercinler aç kalmasın diye onları düşünüp yiyecek ayırıyorlar.
Mahinur Teyzeniz onlara yiyecek yetiştirmek için sabah yollara düşüyor.

Bugün güvercinler pek neşeli.
Neşeleri Mahinur teyzenize geçiyor. O da, onlar kadar mutlulukla bize gülümsüyor.

Mahinur Teyze'den ikinci mektup
tarih 11.05.2009

Guzel Dostlar,

35 sene icinde, Kurtulus parkindaki agaclar ve bitkilerin yarisi yok oldu (kurudu ya da kesilip goturuldu).

Parka yeni dikilebilecek agaclar icin tavsiyem;Akasya, ihlamur, sari/pembe/mor salkim, murver, agac hanimelisi, igde, aglayan sogut (havuz basina) cam ve cesitleri, yaban gulu, alic.

Saygilarimla,
Mahinur Sezginer

NE KADAR HAKLI DEĞİL Mİ?
KEŞKE, KEŞKE BU AĞAÇLARI EKEBİLSEK.
YEŞİLİNİ KORUYABİLSEK.
KEŞKE SESİMİZİ DUYURABİLSEK

Mahinur Teyzeden, 16 şubat 2009 tarihinde bir mektup geldi.
Mektubu aynen yayımlıyorum;

Sıhhiyenin akciğeri Ankara kurtuluş parkı çaktırmadan yavaş yavaş yok edilme yolunda..

40-50 yıl evvel hayır sahibi bir hanım tarafından yalnız park olarak kullanılmak kaydıyla bağışalanan saha azar azar özelliğini kaybetmeye doğru gidiyor.

Bir çok ülkeden hediye edilen ağaçlar yok oldu. 5-10 sene evvel bakımı bir şirkete verildiği zaman büyük elektrikli testere ile kocaman bir ağacı kesip götürdüler. Aciz bir yaşlı oalrak önlerine çıktığım zaman "kurudu onun için" dediler. Bu kandırma ile her sene aralarından ağaçlar kesilip götürülüyor.

Bu yıl da eskiden dallardan gökyüzü görülmeyen ağaçları budamak uydurması ile ağaçları kele döndürdüler.

Bu alan tatile gidemeyen insanlarımızın tüpleri ile gelip piknik yaptıkları bir alandı. Spor yapanlar yürüyüş yapanlar, bebek, yaşlı hep burada nefes alabiliyordu. Torunlarımı bu parkta büyüttüm. Sahillere ulaşamayan fakir çocuklar bekçiden kurtulabildikleri zaman havuzda çırpınıp oynuyorlardı.

Önce bir köşesine nikah dairesi yapıldı. Devasa ağaçların sökülmesini üzülerek çaresizlik içinde seyrettim.

Sonra Atatürk spor tesisleri yapmak için bir çok ağacı yok ettiler. Atatürk spora karşı değildi ama onun adına yetişmiş ağaçların yokedilmesine de razı olmazdı diye düşündüm. Aynı alanda buz pateni sahası ,düğün salonu yapıldı. Bugün onlar da işlevini yitirmiş halde. Aynı ağaç katliamı.. Bir kenara da hayvan hastanesi yapıldı.parkın Hacettepe tarafı da yavaş yavaş araba parkı olma yolunda.

Bu arada bir kaç büfe. Ağaçların yok edilmesine kayırılmış belediye personeli hizmet veriyor. Bu binaları yapmak için ille de parkı talan etmek mi lazımdı?
Başka yerde bir yer bulunamaz mı idi?

Sonra parktaki havuzda kırmızı balıklar ürerdi. Askeriyeden gelip kendi havuzları için balık götürürlerdi. Şimdi havuz çirkef gibi. Ağaçların altı kabartılırdı. Yeni ahli kırık taş dökmüşler, dökülen at kestaneleri bile artık daha küçük.

Bu alanı bağışlayan hayırlı insanın kemikleri sızlıyordur. Varislerini tanımıyorum. Bağışlama şartına uymadıkları için bu araziyi geri alabilme hukuksal yetkileri vardır.
Aksi takdirde aç gözlü talancıların bu parkı perişan hale getirerek kendi ard düşüncelerine alet edecekleri doğrultusunda kaygım var.

79.5 yaşında bir Atatürk çocuğu
MS

BİZİM KAHRAMANLARIMIZ - AZİZ NESİN

2008-12-17T03:55:00.000-08:00

O artık aramızda değil.
1995 de uğurladık.

Kim; tüm gelirini, bol bol harcamak varken başkalarına vakfeder?
Kim; yetmiş yaşından sonra, akrabası bile olmayan bir sürü çocukla, aynı evde yaşamaya razı olur?
Aynı kaptan yemek yer, aynı mekanları kullanır.
Kim; çocuklar sağlıklı büyüsün diye, koskoca bir çiftliği onlara ayırır?
Bu çiftliği çocuklar için önceden alır, meyve ağaçları diker, yeşertir, güzelleştirir.
Kim; koskoca bir yazarken, o çiftlikte çocuklarla yaşamayı göze alır?
Kim; çocukların inancına, düşüncesine bir damlacık olsun karışmaz.?
Onların üzerinde hak iddia etmez?
Kim; çocuklar, kendi hakları kadar başkalarının haklarına saygılı yetişsinler diye elinden geleni yapar?
Kim; çocukların karalarında özgür bırakır?
Çocukların odasına izinsiz ve kapıyı vurmadan girmez, girdirmez.
Çocuklar arasında hiç bir ayrım yapmaz, yaptırmaz.

Kim çocuklara sonuna kadar inanır.
Kim?
Aziz Nesin.
Aziz Dede.
Aziz Nesin'in, çocuklar için kurduğu Nesin Vakfı var. Bu vakfın Çatalca'da bir çiftliği var. Çocuklar burada büyüyor.
Kütüphanesinde tam yirmi beş bin kitabı bulunuyor. Çocuklar okuyabilsin diye
Tiyatro salonu, yüzme havuzu, bilgisayarları ve dost hayvanları var. Koyun, kuzu, keçi, güvercin, inek, tavus kuşu, tavşan, hindi, ördek gibi hayvanlar var. Tavus kuşunun bile olduğu söyleniyor.
Ne kitaplar ne bilgisayarlar çocuklara yasak değil.
Çocuklar büyüyüp iş sahibi oluncaya kadar, vakıf çocukların yanında.
Kim bu kadar düşünceli ve ince olabilir?
Aziz Nesin.
Aynı zamanda çocukları Ali ve Ahmet Nesin.
Destek olan bilimciler, uzmanlar, gönüllüler.
Bu nedenle vakıf yaşamaya devam ediyor.
Yeniliklere öncülük ediyor
Vakıf şimdi de yeni bir uygulamayı planlıyor. Güneş enerjisini kullanmayı hedefliyor. Özellikle; çamaşır, bulaşık makinalarında, duşlarda, kalorifer peteklerinde gerekli olan sıcak suyu güneş enerjisiyle sağlamayı planlıyor. Böylelikle büyük oranda elektrik tasarrufu sağlayabilecekler.

BİZİM KAHRAMANLARIMIZ - MEHMET TEKERLEK

2008-12-14T03:55:00.000-08:00

Mehmet Tekerlek; tam 82 yaşında.
Hâla çalışıyor, hâla insanların kapısını çalıyor.
Bundan yıllar yıllar önce başlamış insanlara ulaşmaya.
Kimsenin görmediği, duymadığı insanlara ulaşmaya.
O kadar önce başlamış ki, belki anneniz babanız bile daha doğmamıştır.
Ben, yirmi yıl önce, TRT'de bir programda izlemiştim.

Mehmet Tekerlek Gaziantep'li. Gaziantep'de yaşıyor.
Liseyi bitiriyor, askere gidip geliyor. Önce Ziraat Bankası'nda, sonra Sanayi Bakanlığı'nda çalışıyor.
Sanayi Bakanlığında görevliyken, bakanlığın açtığı bir kurs için öğrenci toplamak için görevlendiriliyor.
Küçük el sanatları kursuna öğrenci bulması isteniyor.
Okula gidemeyen kız çocuklarına bir meslek öğreterek, gelir elde etmelerini sağlamak.
Küçük el sanatlarımızın yaşamasını gerçekleştirmek.
İşte bunun için yola çıkıyor.
Yola çıkıyor ama gittiği bazı evlerde, yokluk ve yoksulluk görüyor.
Gördüklerini unutamıyor.
"Bir şey yapmak gerekir " diye düşünüyor.
"Mutlaka bir şey yapılmalı" diye düşünüyor.
Önce yakın çevresinden işe başlıyor. Unutamadığı, aklından çıkaramadığı aileler için, çevresini seferber ediyor.
Sonra lokanta ve otellerden, sonra Antep'in çoğundan destek görüyor.
Ama geceleri bir ışık gibi, kapıları çalan sadece kendisi.
Tam kırk üç yıldır bu işi yapıyor.
Ramazanı, bayramı ayırmıyor.
Hâla dinç hâla dinamik.
Çünkü hayalleri var.
Gaziantep için var. Türkiye için var. Dünya için var.
Günde onaltı saat çalışıyor.
Çalışmalarından dolayı 2006 yılında TBMM Üstün Hizmet Madalyası ile onurlandırılıyor.
Umarız bir kırk yıl daha çalışır.

BİZİM KAHRAMANLARIMIZ; CENGİZ TÜNAY

2008-11-05T07:30:00.000-08:00

Cengiz Tünay bir arkeolog
Hayatını reklam ve moda fotoğrafçısı olarak kazanıyor.
Eski bir gazeteci.
İstanbul'da bir fotoğraf stüdyosu var.
Usta bir fotoğrafçı.
Çok eski bir hayali var ve bu hayali onu çok heyecanlandırıyor.
İnsanların, çocukların kardeş olduğuna inanıyor ve kardeşten kardeşe uzanan bir dostluk eli düşlüyor.
Bu düşleri ona çoşku veriyor. Yorgunsa dinlendiriyor, morali bozuksa düzeltiyor.
Ve bir gün bu düşlerini uygulayabilecek bir adımı bilmeden atıyor.
Fotoğraflarla şehirleri anlatan kitaplar yapmak isterken, ilk şehir olarak Diyarbakır'ı seçiyor.
Diyarbakır'a fotoğraf çekmeye gidiyor. Orada çocuklar görüyor.
Bu çocukların, yıllardır hayalini kurduğu dostluk köprüsüne gereksinimi olduğunu anlıyor.
Bunun için ; www.kardesinisec.com adlı bir web sitesi açıyor.
Diyarbakır ile sınırlı kalmıyor, doğudan batıya, karadeniz'den Ege'ye, Trakya'ya Akdeniz'e, tam 37 ile ulaşıyor.
Öğretmenler, ev kadınları, valilik görevlileri, belediye görevlileri, gazeteciler sorumluluk alıyorlar. Çocukların kardeşliği için gönüllü oluyorlar.
İstiyor ki çocuklar birbirleriyle kardeş olduklarını anlasınlar
istiyor ki çocuklar birbirlerine dost eli uzatsınlar
istiyor ki paranın yaratamayacağı mucizelerle, bütün çocuklarımız birbirini tanısın ve mutlu olsun.
istiyor ki bebeden bebeye,çocuktan çocuğa, abladan, abiden kardeşine giden bu güzel yolda büyükler sadece aracı olsunlar
Çocuk kalpleri birlikte ve mutlulukla atsın.
Ülkede hiç bir çocuk aç ve açıkta kalmasın
Koşsun, eğlensin, okusun, oyun oynasınlar.
Dostluk ve barış içinde gelişsinler.
Büyüklere örnek olsunlar.
Yüz binlerce çocuğa ulaşsınlar.

Cengiz Tünay ve gönüllü bölge temsilcileri şimdi de yüzbinlerce çocukla ortak bir hayal kurmaya ve gerçekleştirmeye çalışıyorlar.
Gerçekleştirdiklerini saygı ile izliyorum

BİZİM KAHRAMANLARIMIZ; ÖĞRETMEN NECAT ERGÜVEN

2008-11-05T06:32:00.001-08:00

Necat Ergüven öğretmenimiz tam otuz yıl çalışıyor.
Öğretmenlik yapıyor.
Güzel güzel çocuklar yetiştiriyor.
Sonra emekli oluyor.
Şanlıurfa'da oturuyor.
Oturduğu mahallede bir kütüphane yok.
Çocukların ders çalışırken zorluk yaşadığını fark ediyor.
Özellikle kış aylarında, çocukların şehirdeki diğer kütüphanelere ulaşması zor.
Bunu gören öğretmenimiz müthiş bir karar alıyor.
Evinin iki odasını ve tüm kitaplarını çocukların kullanması için açıyor.
Çocuklar kullansın diye evinde bir kütüphane açıyor.
Bu kütüphaneye " Buluntu Hoca Semt Kütüphanesi" adını veriyor.
Ve 6 yıldır bu kütüphanede öğrencilere ve kitap tutkunlarına yardımcı oluyor.
Bazı kitap severler de kitap bağışında bulunuyorlar.
Kütüphanenin gelişmesini sağlıyorlar.
Öğretmenimiz de
İstiyor ki, çocuklarda okuma zevki gelişsin
İstiyor ki, çocuklar ders çalışırken gerekli kaynaklara ulaşsın
istiyor ki, çocuklar karda kışta, uzak yollara düşmesin, kitaba hemen ulaşsın.
İstiyor ki kitap kurdu olan her insan için Şanlıurfa'da huzur dolu bir mekan olsun
İşte öğretmenimiz bunları başarıyor.
Ve bütün bu destekleri hiç bir ücret almadan yapıyor.

Evini ve kitaplarını çocuklar için açan öğretmenimiz Necat Ergüven'e,
"Geliyorlar evimi kirletiyorlar " diye bu girişimi engellemeyen eşine,
kitaplarını çocukların kullanmasına itiraz etmeyen iki çocuğuna
ve kitaplarla bu kütüphaneyi destekleyen kitap bağışcılarına,
konuyu kamuoyuna taşıyan trt ve Urfa haber sitelerine
saygıyla, teşekkürle

"Buluntu Hoca Semt Kütüphanesi'
Yusuf Paşa Mahallesi 911 Sokak
Şanlıurfa

HAYDİ ZENGİNLİĞİMİZİ HESAPLAYALIM

2008-09-18T06:53:00.000-07:00

Bir kavundan kaç kavun yetişir?

Bir kapruzdan kaç karpuz?

Hiç düşündünüz mü çocuklar? Yaz mevsiminde yediğimiz kavunlardan birinin çekirdeklerini toprağa eksek kaç kavun yetişir?

Ya da yediğimiz kayısıların, eriklerin çekirdeğini eksek.

Kayısı ve erik ağaçlarımız yetişse.

Bu ağaçlar kaç yıl yaşar?

Kaç mevsim meyve verir?

Kaç çocuğu mutlu eder? Besler.

Peki ceviz, badem ya da fındıklardan birini ayırıp kabuğunu kırmadan toprağa eksek?

Büyüse meyvesini verse?

Bir ömür boyunca meyvesini insanlara sunsa?

Ne kadar ceviz elde ederiz?

Bu kaç cevizdir?

Bir düşünelim. Şeftali çekirdeklerinden şeftali ağaçlarımız olabilir.

Yıllarca tatlı sulu şeftalileriyle bir çok insana mutluluk ve sağlık verebilir.

Kaç şeftali ağacımız olur?

Kaç yıl meyve verir?

Bu kaç tane şeftali eder.

Ben bu yaz yediğimiz meyvelerin çekirdeğini topladım.

Yediğimiz kavun ve karpuzun çekirdeklerini topladım.

Çekirdeği o meyvenin tohumudur aynı zamanda.

Hayalimde o çekirdeklerden bahçeler, bostanlar kurdum.

Bütün okullara bütün sınıflara bütün çocuklara dağıttım.

Anneleri babaları untmadım.

Dedelerle nenelere de dağıttım.

Yine de tükenmedi meyvelerim.

Bu yıl siz de meyvelerin çekirdeklerini toplayın isterseniz.

Bir tanesini bile eksek, yetiştirsek ülkemiz zengin olur.

Yeter ki tohumları sağlam olsun.

BİR ANADOLU MASALI

2008-09-02T07:18:00.000-07:00

MİNİK AYŞE

BİLGE KARGA

NAZLI KAPLUMBAĞA

ULU ÇINARIN ÖYKÜSÜ

ATLAS DERGİSİ VE DOĞA DERNEĞİ DESTEĞİYLE ÇAĞDAŞ YAYIMLADI

Kitaptaki fotoğraflar;

1. Anadolu Yaban Koyunu (Ovis oriantalis anatolica) - fotoğraflayan Aykut İNCE

2. Yalıçapkını (Alcedo atthis) - fotoğraflayan Mehmet ALTUĞ

3. Leylek (Cicconia cicconia) - fotoğraflayan Damla AKYILDIZ

4. Yanardöner (Centaurea tchihatcheffii) - Fotoğraflayan Mecit VURAL

5. Likya Orkidesi (Ophrys lycia ) - fotoğraflayan Karel KREUTZ

6. Toy (Otis tarda) - fotoğraflayan Franz KOVACS

7. Kardelen (Galanthus elwesii) - Fotoğraflayan Sema ATAY

8. Akdeniz Foku (Monachus monachus) - fotoğraflayan Vasco PINHOL

9. Bozayı (Ursus arctos) - fotoğraf telifi sahibi SOVS

10. Kelaynak (Geonticus eremita) - fotoğraflayan Udo HISCH

11. Bukalemun (Chamaeleo chameleon) fotoğraflayan Halim Diker- Atlas Dergisi

CESUR PAPATYA

2008-08-31T09:48:00.000-07:00

Bir varmış bir yokmuş, ülkenin birinde bir kral varmış. Kral ülkesini severmiş ama başka ülkeleri daha çok severmiş. Kendi halkından çok, zengin ülkelerin kralları onu sevsin istermiş. Bu yüzden de ne isterlerse yaparmış, ne isterlerse verirmiş. Su kaynaklarını o ülkelere verirmiş, ormandaki ağaçları verirmiş, toprakları verirmiş. Ülkedeki insanların bazıları bu duruma çok üzülüyormuş. Çünkü halk giderek yoksullaşıyormuş, ülkedeki kaynaklar elden gidiyormuş. Ne yaparlarsa yapsınlar bu durumu krala anlatamıyorlarmış. Anlatsalar da dinlemezmiş.

Kral çok kibirliymiş. Kendi sesinden başka sese, kendi yüzünden başka yüze, kendi fikrinden başka fikre değer vermezmiş. Mağrurmuş. Her şeyin hakimi olarak kendini görürmüş. Herkesi azarlarmış. Sarayın alimleri, veziri, kumandanları, yardımcıları kralla görüşmek zorunda kaldıklarında çekinirlermiş. En gerekli şeyleri bile söyleyemeden odadan atılırlarmış. Böylece ülkenin sorunları biriktikçe birikirmiş. Sarayda çalışan yardımcıları halkın yaşadıkları sorunları bilir, ülkeyi bekleyen tehlikeleri görür ama korkularından bir şey söyleyemezlermiş. Kral bir tek soytarıyı severmiş. Çünkü soytarı krala, duymak istediklerini söylermiş. Dünyanın en iyi kralı olduğuna inandırırmış.

O ülkede, bir de Papatya adlı bir kız yaşarmış. Papatya yoksul ailesiyle, başkentin kenar mahallelerinden birinde otururmuş. Babası bir terzihanede kalfa, annesi de ev kadınıymış. Papatya ailenin tek çocuğuymuş. Babası kızını çok severmiş ama , “Bir oğlum olsaydı da okusaydı, bizi bu yoksulluktan kurtarsaydı” diye yakınırmış. O zamanlarda yoksulluğu yenmenin iki yolu varmış. Ya çocuklarının eğitim almasını sağlayacaklarmış ya da başkalarının haklarını ellerinden alacaklarmış. Papatya’nın babası onurlu bir insanmış. Başkalarının hakkı olan bir kuruş paraya bile dönüp bakmazmış. Papatya da okula gitmeyi çok istiyormuş ama o ülkede yoksul aileler kız çocuklarını okutamıyorlarmış. ral kızını daha iyi eğitim alsın diye başka ülkelere yollarken halk çocuklarını okula bile gönderemez olmuş.

Bir gün, Papatya’nın babasının çalıştığı terzihaneye, bir öğretmen elbise diktirmeye gelmiş. Papatya’nın babasına, kızını okutmasını söylemiş. Okulda kız çocuk erkek çocuk fark etmezmiş. Oğlanı okula gönderebilen, kızı da gönderebilirmiş. Babası öğretmene inanmış. Papatya, o mahallede okula giden ilk kız olmuş.

Papatya okula gittiği için çok mutluymuş. Artık okuyabilecek, yazabilecekmiş. Dünyada neler olduğunu öğrenebilecekmiş. Ama o kadar zormuş ki okula gidebilmek. Ailesi Papatya için önlük, çanta ders kitapları, kalem, defter almak için yiyeceklerini azaltmak zorunda kalmışlar. Babası daha çok çalışıyor ama daha az yakıt alabiliyorlarmış. Annesi başkalarının çamaşırlarını yıkıyormuş. Papatya anne ve babasının onu okula yollamak için çektikleri zorlukları görünce çok üzülüyormuş.

Okulda da yaşamı kolay değilmiş. Sınıftaki oğlanlar saçını çekiyor, kalemini saklıyor, defterlerini karıştırıyorlarmış. Papatya bazen bu duruma dayanamayıp ağlıyormuş. Böyle zamanlarda annesiyle babası ona , üzülmemesini, sadece derslerine çalışmasını söylüyorlarmış.

Papatyanın yaşamında bunlar olurken ülkede başka şeyler oluyormuş. Kralın oğlu evleniyormuş. Saray da halk da düğünü bekliyormuş. Prens de babası kadar kibirliymiş. Çok çok büyük bir şenlik istiyormuş. Bütün halk hatta bütün dünya onun düğününü görsün istiyormuş. Bütün bir yaz, bütün bir ülkede prensin düğününün telaşı varmış. Bu nedenle o yıl yağmurun azaldığını kimse fark etmemiş. Tarladaki ekinlerin bir kısmı kurumuş. Bostanlardaki sebzeler yeterli su alamadıklarından gelişememişler. Meyvelerin bir kısmı dökülmüş. Halk verimsiz bir yıl oldu diye düşünmüş. Yaşananları anlayan Saray çalışanları ise korkularından susmuşlar. Prensin düğünü de büyük kutlamalarla olmuş bitmiş.

Gel zaman git zaman, Papatyanın, okuldaki başarıları artarken ailesinin geçimi gittikçe zorlaşmış. Annesiyle babası ne kadar çok çalışırlarsa çalışsınlar sürekli azaldığı için pahalı satılan buğdaya ekmeğe, şekere, tuza daha çok para harcamak zorunda kalıyorlarmış. Bütün halkın durumu da Papatyaların durumuna benziyormuş. Bir tek kralın ailesinin ve sarayda çalışanların durumu iyiymiş. Papatya okudukça ülkesinde olanları anlıyormuş. Anladıkça daha çok okuyormuş. Öylesine başarılıymış ki adı okuldan okula, mahalleden mahalleye, şehirden şehire yayılıyormuş. Okuldaki oğlanlar artık onunla uğraşmıyorlarmış. Zaten büyümüş kocaman çocuklar olmuşlar. Artık onunla öğünüyorlar çözemedikleri matematik problemlerini ona soruyorlarmış. Papatya okuduklarından anladıklarını çevresine anlatmaya çalışıyormuş. Suyun, yağmurun önemini herkes biliyormuş ama ağaç kesilmesinin, ormanların içine evler yapılmasının yağmuru yok ettiğini anlayamıyorlarmış. Ormanlarda yaşayan hayvanların soyunun tükenmesinin çevreye ne kadar zarar verdiğini bilemiyorlarmış. Papatya böyle giderse ülkesinin çöl olacağından korkuyormuş. Kestanesi, köknarı, akağacı, akasyası, çamı meşesi, kavağı, söğüdü, ahlatı, aslanı, kaplanı, çakalı, tilkisi, ayısı, kaplumbağası, tavşanı, sincabı, kokarcası, ceylanı olmayan bir yaşamın ne kadar renksiz bir yaşam olacağını kavratamıyormuş. Kelebekleri, kuşları, arıları, kır çiçekleri olmayan bir dünya istemiyormuş. Halk, “ Biz şehirde yaşıyoruz bunlardan bize ne ?” diyormuş.

Halk söylediklerine inanmasa da Papatya’ya kızamıyormuş. Çünkü Papatya girdiği her bilgi yarışmasını kazanıyor, her soruyu biliyormuş. Papatyayı denemek için başka ülkelerden bile alimler geliyormuş. Papatya bilgisiyle onları da şaşırtıyormuş. Zengin ülkelerin alimleriymiş bunlar. Papatya’yı kendi ülkelerine götürmek istiyorlarmış. Papatya giderse anne babası da rahat edermiş. Anne babasına da para verirlermiş. Ailesi , “Biz halimizden memnunuz. Papatya gitmek isterse bir şey diyemeyiz ama kızımız bizimle kalmak isterse mutlu oluruz “ demiş. Papatya da gitmek istemiyormuş zaten.

Ülkede halkın durumu gittikçe zorlaşıyormuş. Kral bu durumu hiç fark etmiyormuş. Soytarısı ona her gün ne kadar iyi bir kral olduğunu anlatıyormuş. Saraydaki diğer görevliler de soytarı gibi davranmayı öğrenerek azarlanmaktan kurtulmuşlar. Onlar da krala ne kadar güçlü, ne kadar zarif, ne kadar yüce yürekli olduğunu söylüyorlarmış. Hiçbir şey bulamazlarsa komik fıkraları ezberleyip kralı güldürüyorlarmış. Aralarında güzel fıkra anlatma dersi alanlar bile olduğu söyleniyormuş. Soytarı bu yaptıklarına çok kızıyormuş. Kralı güldürmek onun işiymiş. İşini elinden alıyorlarmış. Onlar kendi işlerini yapmalıymışlar. Onlar kendi işlerini yapmadıklarından, kral ülkesinden istenen yeraltı kaynaklarının bir kısmını başka bir ülkeye vermiş gitmiş. Çünkü Prensesi de o ülkenin kralıyla evlendirmeyi düşünüyormuş. Ülkede yer altı kaynakları da başka ülkelere verilince okullarla hastaneler de parasızlıktan kapanmış. Sarayın okulu ve hastanesi varmış. Bu nedenle ülkedeki okulların kapanmasından kralın hiç haberi olmamış. Kimse de cesaret edip söylememiş. Okula gidemeyen çocuklar sokakta, hastalar ortalıkta kalmış.

Okulu kapanınca Papatya çok üzülmüş. Çok kızmış. Okulu açılıncaya kadar şehir şehir dolaşıp insanlara olanları anlatmaya karar vermiş. Anne babasından izin istemiş. Babası, “Gidebilirsin” demiş. Annesi, “Kendine çok dikkat et” demiş. Papatya, “Döneceğim” demiş. Papatya yola çıkmış. Papatya yürüyerek bütün şehirlere, kasabalara, köylere uğramış. Halkın bir kısmı kızmış, bir kısmı ilgilenmiş, bazıları inanmış, bazıları yüzüne bakmamış. Papatya yılmamış. Her gittiği yerde anlatmış. Su da toprak da orman da halkın malıymış. Kimse onların adına başkalarına veremezmiş. Çocuklar okumalıymış, hastalar bakılmalıymış. Papatya’yı anlayıp saygı gösteren de olmuş, köylerinden şehirlerinden kovanlar da. Papatya o kadar yer gezmiş ki herkes onu tanımış. Kızanlar da sevenler de ondan konuşur olmuşlar. O kadar çok konuşulmuş ki Papatya’nın adı sarayda bile duyulmuş. Kral Papatya’ya çok kızmış. Adamlarına,-Tez bulup saraya getirindiye emirler yağdırmış. Kralın adamları ülkenin her yerini karış karış aramışlar. Papatya’yı bir köyde bulmuşlar. Alıp saraya getirmişler. Papatya sarayı görünce gözleri kamaşmış. Bütün duvarları altındanmış. Onu hemen kralın huzuruna çıkarmışlar. Kral Papatya’ya kızmış. Papatya anlatmaya çalışmış. Kralın kızgınlığı artmış Papatya inatla anlatmayı sürdürmüş. Papatyanın korkmaması kralın hoşuna gitmiş. Ona susması karşılığında bu sarayda onlarla birlikte yaşayabileceğini söylemiş. Papatya krala, birkaç yıl sonra sular iyice kuruyup, ormanlar tümden yok olduğunda sarayının tümünü de satsa bir bardak su etmeyeceğini söylemiş. Kral Papatya’ya inanmamış ve onu saraydan kovmuş. Papatya artık yorgunmuş. Annesini babasını özlemişmiş. Mahallesine ailesine dönmüş.

Papatya gittikten sonra kral günlerce düşünmüş. Yoksul bir kız ondan daha akıllı olabilir miymiş? Yoksul bir kız nasıl bu kadar cesur olabilirmiş?

Annesiyle babası Papatya’yı özlemle kucaklamışlar. Papatya umutsuzca eve kapanmış. Annesine yardım ediyor, babasının eve getirdiği kumaş parçalarından pazarda satmak için oyuncaklar yapıyormuş. Yine de kıt kanaat geçinebiliyorlarmış. Başkalarının durumu onlardan da zormuş. Ülkede giderek yoksulluk dayanılmaz oluyor insanlar Papatya’yı anlamaya başlıyorlarmış. Kraldan ve adamlarından korktukları için Papatya doğru söylüyor diyemiyorlarmış. Kral bir gün tebdili kıyafetle halkın arasına karışmış. Papatya’nın doğru söyleyip söylemediğini merak etmiş. Saraydan çıkıp biraz uzaklaşınca ülkesini tanıyamamış. Dereleri kurumuş, evleri bakımsızlıktan viraneye dönmüş, yeşillik kalmamış bu ülke, onun ülkesi miymiş? Ya bu hırpani giysili, gözleri korkuyla bakan, suskun insanlar onun halkı mıymış? Kral neye uğradığını şaşırmış panik içinde saraya geri dönmüş. Günlerce kendine gelememiş. Ziyafetlere katılmamış. Soytarısıyla bile görüşmemiş. Kral çok üzgünmüş. Artık odasından bile çıkmıyormuş. İstediklerini alan zengin ülkeler de kralın yüzüne bakmıyorlarmış zaten. Kral uzun uzun düşünmüş. Papatya’yı dinlemeye karar vermiş. Yoksa ülkesiz bir kral olacakmış. Bu kez de tebdili kıyafetle yola koyulmuş. Sora sora Papatyaların evini bulmuş. Başkentteki herkes Papatya’yı tanıyormuş. Artık kimse Papatya’ya kızmıyormuş. Ülkenin her yanından gelip ona ne yapmaları gerektiğini soruyorlarmış. Söylediklerini saygıyla dinliyorlarmış. Papatya onlara, yaşamak için güneşin, havanın, suyun, toprağın, ağacın, hayvanın, böceğin ne kadar gerekli olduğunu anlatıyormuş. Aslında onlar da biliyorlarmış ama Papatya kadar cesur değillermiş. Kral kalabalığı yara yara Papatya’ya ulaşmış. Papatya gelenin kral olduğunu anlamış ama kimseye söylememiş. Kral halkın Papatya ile konuşmalarını dinlemiş. Ülkenin durumunun gerçekten kötü olduğunu iyice anlamış. Giysilerine büründüğü yaşlı bir adam gibi sormuş;-Ülkemiz nasıl bu hale geldi? Papatya yanıtlamış,-Siz siz olun mağrur krallardan korkun demiş,-Ya yoksulluk?diye sormuş kral,-Ormanla, toprakla, suyla uğraşan kralları izleyin diye yanıtlamış Papatya, -Kralların ne suçu var. Sarayda çalışanların uyarması gerekmez mi? diye sormuş Kral heyecanla,-Siz siz olun korkak çalışanlardan da uzak durun.demiş Papatya, -Peki ya halk? Halkın hiç suçu yok mu?diye bağırmış kral,-Kızlarına değer vermeyen halk suskun olur. Çocukları özgür olmayan toplumlardan da korkun.

Kralla Papatya’nın konuşması böyle sürmüş gitmiş. Hava kararınca kalabalık dağılmış. Papatya’nın annesiyle babası yaşlı bir adam sandıkları kralı içeriye davet etmişler. Eve girince kral onlara kimliğini açıklamış. Papatya için annesi ve babasından izin istemiş. Papatya kralla gitmeli ve ülkenin düzelmesi için ona yardım etmeliymiş. Onlar izin vermişler ama Papatya razı olmamış. Kralın Papatya’ya ihtiyacı yokmuş. Kral sarayına dönünce her sabah büyük bir aynaya bakmalıymış. Aynada kendi yüzünün yanında binlerce Papatya, Gamze, Mustafa, Melis, Emre, Kıvılcım, Ceylan, Onur, Emrah, Serap, Can gibi çocuklar görürmüş. Tüm ülkenin hatta tüm dünyanın çocuklarını görebilirmiş bu aynada. Kral eğer aynada çocukları gülerken görürse ülkenin mutlu olduğunu anlamalıymış. Ve kendisinin de iyi bir kral olduğunu. Ama çocukları üzgün görürse ülkesinin mutsuz olduğunu anlamalıymış.

Kral sarayına dönmüş. Odasına kocaman bir ayna yaptırmış. Her sabah erkenden uyanıp aynaya bakıyormuş. Papatya’nın dediği gibi çocukları görüyormuş. İlk zamanlar çocuklar gerçekten mutsuz görünüyorlarmış. Kral ülkenin her tarafını ağaçlandırmış. Meşe, çam, kavak, söğüt, çınar, gürgen diktirmiş. İnsanlar beslensin diye meyvelikler yaptırmış. Ağaçlar yağmuru çağırmışlar. Dereler azıcık da olsa çekildikleri toprağın derinliklerinden çıkmaya başlamışlar. Aynadaki çocuklar gülmeye başlamış. Okullar yeniden açılmış. Çocukların yüzü aydınlanmış. Hastaneler kapılarını açmış. Fabrikalar çalışmış. Ülkede yoksulluk kalmamış. Parklar, oyun bahçeleri düzenlenmiş. Çocuklar hem yaşamda hem aynaya yansıyan görüntülerinde gülmeye başlamışlar.

Kral akşamları yatmadan aynadaki çocukların gülen yüzüne bakıp ülkem zengin ve mutlu, ben de iyi bir kralım diye düşünüyor ve huzurla uykuya dalıyormuş.Papatya da mutlu sayılırmış. Mutlu çocukların arasında mutlu bir çocuk olarak büyüyormuş. Ama daha çok işim var diye düşünüyormuş. “Dünyadaki tüm çocukların mutlu olması için uğraşmak.”

Çocuk Sarayı Apartmanı

2008-08-22T10:28:00.000-07:00

Dr. Fuat Umay’ın anısına saygıyla

Umut sekiz yaşında bir çocuktu. Annesiyle birlikte Ankara’da, Anıttepe Mahallesinde oturuyordu. Babası İstanbul’daydı. Ankara’da çalıştığı fabrika kapanmış, o da İstanbul’da iş bulabilmişti. Ayda bir kez ailesinin yanına geliyordu. Hem onları görüyor hem de para getiriyordu. Ama son üç aydır gelemiyordu. Para da getiremiyordu. Çünkü İstanbul’da çalıştığı fabrikada ekonomik kriz vardı. Maaşlarını iki üç ayda bir alıyorlardı.

Umut babasını çok özlüyordu. Annesi sabırlı olmasını, babasının yakında gelebileceğini söylüyordu.

Umut sabahları okula gidiyor, dönünce de yemeğini yer yemez annesiyle Kızılay’a yürüyordu. Annesinin yaptığı çörekleri, üç ayrı pastaneye götürüyorlardı. Satılanların parasını alıp dönüş yolunda da alış veriş yapıyorlardı. Annesi her para aldığında, okul harçlığının dışında Umut’a bir milyon veriyor ve istediğini almasına izin veriyordu. Umut’a da bu bir milyon lira ile istediği bir şeyi alıyordu.. Bazen çikolata istiyordu Umut’un canı, bazen oyuncak, bazen kitap.

Pastaneler, annesinin çöreklerini çok beğeniyorlardı. Daha çok getirsin istiyorlardı. Ama annesi bu kadar yapabildiğini söylüyordu. Umut da, annesi daha çok çörek yapsın istiyordu. Ona daha çok harçlık versin, istediği her şeyi alabilsin, babası İstanbul’da çalışmak zorunda kalmasın. Bunun için annesine çörek yaparken yardım etmek istiyordu. Annesi yardım etmesine izin vermiyordu. Çünkü Umut çocuktu . Çocuklar sadece oyun oynar, masal kitapları okur ve derslerine çalışırlardı.

Umut Kızılay’ı da çok seviyordu. Binalar, arabalar, insanlar, oyuncakçılar, dondurmacılar, sinemalar. Her şey, her şey çok renkli ve hareketliydi. Annesinin yanında yürürken, caddeleri, sokakları, tabelaları televizyon izler gibi zevkle izliyordu. Sirenler, kornalar bile onun için değişik seslerdi. Annesi ona, Kızılay’ı ve bu semte adını veren binasını anlatmıştı. Okulda öğretmeni de anlatmıştı. Kızılay, insanlara yardım eden bir kuruluşmuş. Umut, Kızılay’da annesinin yanında yürürken, gelip geçen tüm insanlara kendisinin de bir şeyler yapabileceğini hayal ediyordu. Çocuklara pasta polisi, çikolata çeşmeleri, dondurma ambulansı, çok katlı futbol sahaları, balon makineleri, havuzlar, ısınma evleri, bisikletler, yaşlılar için gezen hastaneler, Her köşeye salıncaklar. Kuşlar ve kediler için her sokağa tahtadan renkli renkli yuvalar. Yürüyen kaldırımlar. Bir yandan bunları hayal ediyor bir yandan annesine anlatıyordu. Annesi onu bazen “Düşcü Umut”, bazen de “Buluşcu Umut” diyerek seviyordu. Ama yolda çok hayal kurmamasını söylüyordu. Çünkü tam dört kez, Umut hayallere kapılmış yürürken, kalabalıkta annesinden uzaklaşmıştı. Annesi hemen anlamıştı ve fazla uzaklaşmasına, kalabalıkta kaybolmasına fırsat vermeden dönüp almıştı.

Bir cumartesi günü babası habersizce çıkıp geldi. Umut da, annesi de çok sevindiler. Babası da onlarla olmaktan mutluydu ama bir gün kalabilecekti. Çünkü Pazartesi iş başı yapması gerekiyordu. Fabrika krizden çıkamamıştı daha. Birlikte oldukları zamanı zevkle geçirmeye çaba gösterdiler. Annesi yemekler ve tatlılar yaptı. Babasıyla bahçede maç yaptılar. Hep birlikte yatakta boğuştular, televizyonda komedi filmi izlediler. Ve sabah babası gitti. Umut’la annesi de günlük yaşamlarına döndüler.

O öğleden sonra Umut ve annesi çörekleri pastanelere dağıtmak için Kızılay’a indiler. Umut Kızılay’a hayalinden bir de “Baba telefonları” yerleştirdi. Babası uzakta olan çocukların babalarıyla uzun uzun konuşabilecekleri, ücretsiz telefonlar. Önce Güvenpark’ın içine bir tane yerleştirdi. Olmadı bir tane de postanenin önüne koydu. O da yetmeyince her sokağın başına birer tane koydu. Umut telefonları tasarlarken bir de baktı annesi yanında yok. Annem beni nasıl olsa bulur diye düşünerek telefonları hangi renkte seçmesi gerektiğine daldı. Pembe mi? Kırmızı mı? Sarı mı olmalıydı? Annesi gelememişti daha. Bir köşeye çekilip durdu. Annesi şimdiye kadar fark etmiş, dönüp onu almış olmalıydı. Kalabalıktan uzaklaşıp çevresine baktı, annesini bir türlü göremedi. Evin yolunu biliyordu. Yürüse gidip evi bulabilirdi ama annesi Kızılay’da birbirlerini kaybettiklerinde, olduğu yerde kalıp beklemesini tembihlemişti. Umut, düşlere dalıp annesini gözden kaybettiğinde olduğu yerde bekliyor , beş dakika geçmeden annesi gelip alıyordu. Bu kez de bekliyordu ama annesi bir türlü gelmiyordu. İçinden,“Anneciğin neredesin?“ diye soruyordu Kalabalık dağıldı. Hava karardı. Dükkanlar kapandı. Umut beklemekten usandı. Üşüdü, acıktı. Polis amcalar da görünmüyordu. Onlara güvenebileceğini biliyordu. Umut korkmaya başladı. Neredeydi annesi? Umut’u neden bulamıyordu. Ağlamayacaktı. Annesinin dediği gibi o cesur bir çocuktu. -“Ne oldu çocuğum. Burada ne yapıyorsun” Fötr şapkalı, uzun, bol pardösüsünün yakasını kaldırmış bir amcaydı bunu soran Umut, adamın gözlerine baktı. Adam babasından hatta babasının ağabeyi olan Refik Amcasından bile büyüktü ama bakışları öğretmeni gibiydi. Ona anlatabilirdi. O da, anlattı. Adam başını okşayarak üzülmemesini annesini buluncaya kadar konukları olmasını söyledi. Adamın elleri sıcaktı. Başını; babası, annesi, öğretmeni gibi okşamıştı. Eğer başka türlü dokunsaydı hemen oradan koşarak uzaklaşırdı. Anaokulundaki uzman abla onlara öğretmişti. “Herhangi biri, size istemediğiniz, hoşunuza gitmeyen bir biçimde dokunursa oradan hemen uzaklaşın” demişti. Tam o sırada polis arabası gelince Umut’un içi iyice rahatladı. Gelenlerin arasındaki polis teyze, “Ne oldu Fuat Bey?“ diye sordu. Adam anlattı. Polis teyze,-“Biz de Umut adlı bir çocuğu arıyorduk” dedi. Umut heyecanla, -Ben Umut’um, annem neden gelmedi? -Umut, annen seni bulmamız için bize geldi. Çok yorulmuştu karakolda dinleniyor. Sen şimdi Fuat Amca ile git, yarın sabah gelip seni oradan alacak. -Annem beni merak eder, ben de sizinle gelsem.-Olmaz Umutcuğum . Çocuklar karakolda beklemez.Fuat Amca söze girdi,-Sana söz veriyorum anneni en geç yarın göreceksin” dedi. Polis arabasına binip yola çıktılar.. Umut’un hiç görmediği bir semtte büyük bir binanın önüne gelip durdular. Bir tane gibi görünüyordu ama birbirine bağlı üç tane bina vardı. Polis teyze ve diğer polisler onlara “Hoşcakalın” deyip gittiler. Işıl ışıl bir yerdi geldikleri. Umut binayı babaannesinin salonundaki büyük avizeye benzetti. İki kanatlı kapısının üzerinde, “ÇOCUK SARAYI APARTMANI” yazıyordu. Umut, Fuat Amcanın elinden tutup bu aydınlık binaya uzun uzun baktı. -Fuat Amca burası gerçekten çocukların sarayı mı?-Evet çocuğum. Çocuklar anne babadan ayrı kalınca üzülmesinler, mutlu olsunlar diye yaptık burayı. Binaya girdiklerinde bir abla karşıladı onları. Fuat Amca, onları tanıştırdı. Umut’a, Sabiha Abla ile gitmesini, onunla ilgileneceğini söyledi. Umut hemen yatmak istiyordu. Bir an önce sabah olsun da, annesine kavuşsun, evine dönebilsin diye. Sabiha Abla, banyo yapmasını önerdi. Umut itiraz etti. Bu sabah banyo yapmıştı. Sabiha Abla, “Ama sen bizim banyomuzu görmedin havuzlu banyo” dedi. Umut merak etmişti. Giderken depoya uğrayıp, havlu, mayo ve temiz çamaşırlar aldılar. Umut havuzu görünce gözlerine inanamadı. O güne kadar hep açık havuzlar görmüştü. Bu kapalı bir havuzdu, her yanı mermerdendi. Yüzme öğretmeni eşliğinde kızlı oğlanlı bir sürü çocuk neşeyle yüzüyorlardı. Önce banyo yaptı sonra havuza geçip yüzme öğretmeniyle ve çocuklarla tanıştı. Umut saydı, tam On yedi çocuktular. Çoğu da yaşıtıydı. Altısı kız on bir tanesi oğlan. Hepsi ona “Hoş geldin” dedi. Gizem kendisiyle yüzebileceğini söyledi. Umut Gizem’le yüzdü, Barış, İdil ve Oğuzhan ile yarış yaptı. Hep birlikte su topu oynadılar. Kahkahaları, çığlıkları mermerde yankılanıyordu. Yüzme öğretmeninin düdüğüyle birlikte tüm çocuklar “Acıktık. Acıktık” diye tempo tutarak havuzdan çıkıp soyunma odalarına koştular. Umut da çok acıkmıştı. Acaba ona da yemek var mıydı? Onları almaya gelen Sabiha Abla bu soruyu gülümseyerek karşıladı. Çocuk Sarayı Apartmanı’nda her çocuk için bol bol yemek bulunurdu. Aşçıbaşı onu özel olarak karşıladı ve yiyeceklerle dolu bir masaya götürdü. Geçen yıl babasının götürdüğü otelin lokantasına benziyordu. Ne çok yemek vardı öyle. İstediğinden alabileceğini söyledi. Diğer çocuklar da yeni olduğu için sıralarını ona verdiler. Umut annesinin uyarılarını hatırlayıp en sevdiklerinden azıcık azıcık aldı . Toplu yemeklerde başkalarını da düşünmeliydi. Tabağı dolmuştu bile. Masalara oturup, güle oynaya yediler. Umut’un uykusu gelmişti. Yatak odası nerede acaba diye düşündü. Bir yatak bulsa hemen yatacaktı. Sabiha Ablaya bakındı göremedi. Çocuklar yemeklerini iştahla yerken sinemadan, filmden, kitaplıktan, tiyatrodan konuşuyorlardı. Yemek bitimi Sabiha Abla geldi. Hepsi Aşçıbaşına, bu güzel yemekler için teşekkür edip tabaklarını çatal ve kaşıkları ile bardaklarını mutfağa taşıdılar. Umut da onlar gibi yaptı. Sabiha Abla, Umut’a hemen yatmak isteyip istemediğini sordu. Hemen yatmak istemezse sinemaya geçip film izleyebileceğini belirtti. Çocukların bir kısmı sinemaya bir kısmı bugün başlayacak olan bir oyunun gösterimine gidiyorlardı. Barış sinemaya gelmesini, Gizem tiyatroya gelmesini istiyordu. Uzağa gitmeyeceklerdi. İkisi de yan binadaydılar. Umut sinemaya gitmeyi seçti. Uzay filmlerine bayılırdı çünkü. Sinemada çok çocuk vardı. Okulundakilerden bile çok çocuk vardı. Umut hepsinin Çocuk Sarayı Apartmanı’nda kalıp kalmadığını merak etti. Barış da film başlayıncaya kadar anlattı. O kadar çocuğu, Çocuk Sarayı Apartmanı bile almazmış. Burası onlarınmış ama bütün çocukların gelebileceği bir çocuk sinemasıymış. Yalnızca çocuk filmleri oynarmış. Tiyatro da öyleymiş. Umut biraz uykulu izledi ama müthiş bir filmdi. Filmin bitiminde tekrar aynı geçitten ana binaya döndüler. Umut nerede yatacağını merak ediyordu ama uykusu o kadar çok gelmişti ki durduğu yerde bile uyuyabilirdi. Sabiha Abla, onu yatak odalarının olduğu kata çıkarmak için bekliyordu. Diğer çocuklar merdivenlere doğru koştular. Sabiha Abla onu, her yanı camlı, aynalı asansöre bindirdi. Lunapark oyuncakları gibiydi. Asansör, bir sihirbaz gösterisindeymiş gibi yükseliyordu. Umut aşağıya baktı. Çok hoşuna gitti. Gizemle Oğuzhan aşağıda el sallıyorlardı. Umut da onlara el salladı. Umut yatak odasını görünce çok beğendi. Kendi odasından bile güzeldi.. Yumuşak oyuncaklar, oyuncak desenli yatak örtüleri, balıklı gece lambaları, iki yataklı bir odaydı. Diğer yatak boştu. Sabiha Abla- Gece tek başına uyumaktan korkar mısın-Hayır korkmam Sabiha Abla yatağı açmaya başladı. Umut bunu fırsat bildi. Yatağın üzerine kendisi için konulmuş pijamaları hemencecik giyindi. Pijamalar temiz , ütülü ve yumuşacıktı. Mis kokulu yatağa girdi. Sabiha Abla eğilip başını okşadı, yanağına sıcak bir öpücük kondurdu. Umut’un gözleri yaşardı. Annesi de her gece onu böyle öperek iyi geceler, derdi. Annesini çok özlemişti. Babasını da. Sabiha Abla,-Sana masal okumamı ister misin? Diye sorduUmut gözlerine dolan yaşları göstermeden-İstemem Sabiha Abla teşekkür ederim dedi.Sabiha Abla, bir düğmeye bastı. Yumuşak bir ses masal anlatmaya başladı.-Sen uyuyunca bu ses bitecek dedi ve odadan çıktı.Umut uyudu. Rüyasında annesiyle babasını gördü. Sabah olunca Umut horoz sesiyle uyandığını sandı. Saate baktı yedi buçuk olmuştu. Annesi gelmiş miydi acaba? Okuluna bugün gidebilecek miydi? Pelin onu merak ederdi. Öğretmeni de. Hem bugün beden dersinde maç yapacaklardı. Gidemezse ondan da kalacaktı. Yine gözleri ıslanmıştı. Tam o sırada Sabiha Abla elinde bir önlükle çıkageldi.-Günaydın Umut okuluna gitmek ister misin?-Ya Annem-Annen okul dönüşü gelip seni alacak. -Neden şimdi almıyor.-Sana güzel bir sürprizi varmış ama ancak öğlene yetişirmiş. -Sabiha Abla annem gelecek değil mi?-Gelecek tatlım, gelecek ve sana güzel bir hediye getirecek. Hadi giyin de gel Umut yataktan fırlayarak kalktı. Perdeleri açtı hemen yüzünü yıkayıp pijamalarını değiştirmeliydi . Pijamalarını çıkaramıyordu, çünkü gözlerini pencereden alamıyordu. Kocaman bir bahçe uzanıyordu önünde. Sanki çimden kocaman bir halı serilmiş üzerine de güller, renk renk çiçekler öbeklenmişti. Kocaman bir havuz mavi ışıklarla selamlıyordu güneşi. Bahçenin çeşitli yerlerine yerleştirilmiş kaydıraklar, tahtaravalli ler, salıncaklar, tırmanma ipleri ve hiç görmediği bir dolu bahçe oyuncağı . Bahçenin diğer bir köşesinde inekler, koyunlar, tavuklar, tavşanlar, kazlar, ördekler, kediler köpekler dolanıyordu. Duyduğu horoz ötüşü doğruydu o zaman. Umut sabırsızlıkla kahvaltı edip önlüğünü giyip, Çocuk Sarayı Apartmanına gelen servise bindi ve okuluna gitti. Kendi servisi değildi ama okuldan arkadaşları vardı Okulu, öğretmeni, arkadaşları hepsi hepsi yerli yerindeydi. Onları görünce çok mutlu oldu. Olanları anlatınca arkadaşları inanamadılar. Sonra sınıf arkadaşlarından biri anlattı. Bebekliğinde tam üç ay kalmış. O hatırlamıyormuş. Ona da annesiyle babası anlatmış. Ama onun kaldığı Çocuk Sarayı Apartmanı başka bir şehirdeymiş. Umut derslerine girdi. Beden eğitimi dersinde maç yaptılar. Çok eğlendiler. Yine aynı servisle Çocuk Sarayı Apartmanına geri döndü. Sabiha Abla kapıda onu bekliyordu-Çabuk ol Umut . Üstünü değiştirip yemeğini ye. Annen yarım saate gelecekmiş. Umut odasına çıktı. Kendi giysileri yıkanmış, ütülenmiş yatağının üzerinde onu bekliyordu. Hemen elini yüzünü yıkadı. Elbiselerini giyindi, yemek odasına indi. Gizemler de okuldan gelmişler yemek yiyorlardı. Artık Umut da neşeliydi. Sabiha Abla gelip “ Yemekten sonra Fuat Amcanın odasına gel. Annen oradan alacak seni.” dedi. Umut yemeğini çabuk çabuk yedi. Arkadaşlarıyla, aşçı amcayla vedalaştı. Tabağını mutfağa koyup koşarak çıktı. Fuat Amcanın kapısını tıklatıp odasına girdi. Fuat Amca ,-Gel bakalım Umut dedi. Gel otur. Annen şimdi gelir. -Neredeymiş annem? Neden beni bulamamış?-Biliyorsun ya, annen seni çok aramış. Bulamayacağını anlayınca karakola gitmiş.-Ya onlar da bulamasaydı-Biz onu bulurduk-Bulunmayan çocuklara ne oluyor.-Merak etme her çocuk için bir anne baba vardır. Yeter ki biz aramayı bilelim. Onlar konuşurken Annesi odaya girdi. Umut annesine koştu. Annesinin ayak bileğini sarılı görünce korktu. Durdu.-Korkma korkmaBu ses. Çok sevdiği, çok özlediği bir sese benziyordu. Annesinin arkasında babasını görünce inanamadı. “Yaşasın. Yaşasın” diye, anne ve babasının kucağına atladı. Daha sonra oturdular ve annesi Umut’a olanları anlattı. Annesi dönüp Umut’u göremeyince geçtikleri yerlere bir daha, bir daha bakmış. Ama Umut yokmuş. Mağazalara, sokak satıcılarına sormuş. Onlar da görmediklerini söyleyince karakola koşmuş. Koşarken ayağı burkulmuş. O, yine de karakola gitmiş. Onlar Umut’u ararken annesinin ayağı balon gibi şişmiş. Polisler annesini hastaneye götürmüşler. Bu arada babasını aramışlar. Hastanedeki doktorlar annesini bütün gece gözetim altında tutmuşlar. Ayağa kalkmasına izin vermemişler. Çünkü ayağı daha çok şişermiş. Doktorlar,Umut’un Çocuk Sarayı Apartmanında olduğunu öğrenmişler. Telefon ederek annesiyle Fuat Amcayı görüştürmüşler. O sırada Umut uyuduğu için annesiyle görüşememiş. Babası da bu sabah gelmiş. İkisi buluşup, Umut’u almaya gelmişler. Ayrılırken, Annesi, babası, Umut, Fuat Amcaya ve Sabiha Ablaya teşekkür ettiler. Fuat Amca ile Sabiha Abla da Umut’u öptüler. Umut heyecanla,-Ama ben müzeyi görmedim daha .diye bağırdı. Fuat Amca gülerek , istediği zaman gelebileceğini söyledi. Umut; Çocuk sarayı Apartmanına sık sık gitti. Barış’ı, Gizem’i, İdil’i, Oğuzhan’ı görmeye gitti. Bir dolu başka arkadaş da buldu. 23 Nisan Balosuna katıldı. Yaz geldiğinde gül bahçesindeki havuza girdi. Müzesini gezdi. Kitaplığında ve bilgisayar merkezinde ders çalıştı. Sinemasına film, tiyatrosunda oyun izledi. Umut’un babası bir yıl sonra Ankara’da iş bulup temelli döndü. Annesi çörek yapıp pastanelere vermeyi sürdürdü. Pastaların parasına ihtiyaçları vardı. Çünkü aynı evde yaşamasalar da, Barış, Gizem, Oğuzhan ve İdil , Umut’un kardeşleri olmuşlardı.

BÜYÜKLERE BİLGİ

2008-08-22T10:17:00.001-07:00

Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'nin,,çocukların anlayabileceği şekilde sadeleştirmesini, ülkemizce imzalanmasının hemen ardından, o günlerin heyecanı içinde yaptım. Daha sonraki yıllarda metne baktığımda bazı maddelerini (5, 25, 27) tam ifade edemediğimi, bazı maddelerini (42, 43.....) ise atlamış olduğumu fark ettim. Ve 2003 yılı başında oturup yeniden gözden geçirdim.Çocuk haklarının çocukçaya çevrilmesi ile ilgili olarak bugüne kadar sadece hukukcular ve insan hakları savunucularından, ülkemizce sözleşmenin 17.29.30.maddelerine konan çekinceleri, çekinceleri belirterek de olsa çevirmediğim için eleştiri aldım. Onlar, bir hukuksal metin olarak, sözleşmenin bütünlüğünün bozulmasına itirazları noktasında haklıydılar. Ben, çekinceyi sözcük olarak anlamayan, çekinceli maddelerin hangisi olduğunu unutan veya karıştıran çocuğun, kanunla başının derde girmesine, çocukların hayrına bir şey yapmak isterken, onların zarar görmesine neden olmaya itirazım noktasında haklıydım. Gözden geçirmede bu temel eleştiriyi dikkate aldım ancak benim kaygılarımı da gideren bir yol izledim.Yeni çalışmada, ilk metinde etkin olan ve bir çok kez, 'BENİM HAKLARIM' adı ile basılmasına temel oluşturacak şekilde kullandığım 'ben' dilini 'biz' diline evirmeye çalıştım. Sözleşmede tanımlanan hakların, bir çocuğun değil bütün çocukların hakları olduğunu, önce çocuklar kavrasın istedim. Büyük çocuk küçüğün, avantajlı çocuk dezavantajlı çocuğun, erkek çocuk kız çocuğun kendisiyle aynı haklara sahip olduğunu bilsin istedim. Birbirlerine duyarlı olsunlar, kardeşlik, barış, adalet eşitlik ,özgürlük duygularıyla yetişsinler. Gelecekte, bugün insanlığın yaşadığı savaş, şiddet, açlık, yoksulluk, ayrımcılık gibi olumsuzluklar yaşanmasın.Yeni metinde de ilk metinde olduğu gibi, tüm çocukların tüm haklarından yararlandığını, anne babaları, yetişkinler ve görevlilerce, olumsuzluklara karşı esirgendiğini varsayan bir dil kullandım. Sevgi ve güvenin çocuklar için öneminden hareketle, dünyanın bugünkü haline karşın hayata ve bizlere güvensinler istedim.Yeni metinde de yine 7_12 yaş gurubu çocuğu hedef aldım. Bu nedenle sözleşme metninde yer alan suistimal, suç, suç ikrarı, psikopat madde, mülteci, sömürü, işkence, kötü muamele, cinsel sömürü, fuhuş gibi sözcükleri kullanmadım.Bu sözcükleri, hem çocukların kafasını karıştırmamak hem de sözcüklerin tanımladıkları sorunların yaşanmadığı bir dünya, bir hayat idealinden hareketle kullanmadım. Çocuklar için yaptığım en güzel şey diye düşündüğüm ve ara ara baktığımda mutlu olduğum ilk metni, ticari olmayan ve kalın çizgilerle de olsa evrensel insanlık değerlerine saygılı olduğu kanısına vardığım hangi kuruluş basmak isterse izin verdim.Sanırım böyle yapmaya da devam edeceğim.Ancak bugüne kadar, gerek ilk sadeleştirmede ismimi koymama mütevazılığını gösterme saflığında bulunmamdan gerek bazı insanların ve kuruluşların ahlak anlayışlarından çocuk haklarının çocukçası inanılmaz suistimal edildi. .Metni bozarak basanlar da oldu, kendi isimlerini yazıp yayınlayanlar da. Yine aynı nedenle izin verme kurallarımı sıkılaştırdım. Artık yazılı iznimin dışında başka şeylere de dikkat ediyorum. Bir bütün halinde anlamlı olan metnin aynen ve tam kullanılmasını, metnin altına, telif haklarının tarafıma ait olduğunun belirtilmesini veya eser sahibi olarak adımın yazılmasını, basım için izin alan kuruluşun dışında başka bir kuruluşun adının geçmemesini ve bir örneğinin tarafıma gönderilmesini istiyor ve izliyorum.

BENİM HAKLARIM

2008-08-22T09:53:00.000-07:00

BENİM HAKLARIM

Madde 1) Ben çocuğum, Onsekiz yaşına kadar bir çocuk olarak vazgeçilmez haklara sahibim.

Madde 2) Bu sayfadaki haklar, bütün çocuklar içidir; beyaz çocuk, kara çocuk, kız çocuk, erkek çocuk farketmez.

Doğduğumuz yer, konuştuğumuz dil de farketmez.

Büyüklerimizin inaçlarının, görüşlerinin farklı olması yüzünden çocuklara ayrım yapılmaz.

Bu haklara sahip olmak için çocuk olmak yeterlidir.

Madde 3) Büyükler çocuklarla ilgili bütün yasalarda, bütün girişimlerde önce çocukların yararlarını düşünürler.

Büyüklerimiz bu ödevlerini yapamıyorsa devlet çocuklara bakar ve korur.

Madde 4) Bu sayfadaki haklarımın uygulanması için gereken her türlü çaba gösterilir. Haklarımdan yararlanmam bütün devletlerin güvencesi altındadır.

Madde 5) Bizi büyüten, yol gösteren büyüklere bizi daha iyi yetiştirsinler diye yardım edilir.

Madde 6) Çocukların yaşamını korumak herkesin ilk görevidir.

Yaşamak her çocuğun en temel hakkıdır.

Madde 7) Her çocuğa doğduğunda bir isim konur.

Devlet bu ismi kaydeder.

Çocuğa kimlik verir.

Artık çocuk o devlet’in vatandaşı olur.

Madde 8) Konan ismim, kazandığım vatandaşlık hakkım ve aile bağlarım korunur.

Bunları değiştirmek için baskı uygulanmaz.

Bunlar benden alınırsa bütün devletler ona karşı çıkar.

Madde 9) Çocuğu ailesinden kimse koparıp alamaz.

Ama bazen de anne baba çocuğa bakamaz durumda olabilir.

Çocuk bu durumdan zarar görebilir.

Çocuk zarar görmesin diye çocuğa başka bir bakım sağlanır.

Bu bakım sırasında çocuk anne babasıyla düzenli görüşebilir.

Madde 10) Aynı ülkelerde yaşayan anne baba ve çocukların birlikte yaşamaları için her türlü kolaylık gösterilir.

Madde 11) Çocuklar anne babalarının birlikte izni ve haberi olmadan başka ülkelere götürülemezler, oralarda bırakılamazlar.

Bunu yapanlara karşı mücadele edilir.

Madde 12) Beni ilgilendiren konularda benim de görüşlerim alınır.

Büyükler beni dinlerler.

Düşüncemi öğrenmeye özen gösterirler.

Çok küçüksem bir büyük de benim adıma konuşabilir.

Madde 13) İsteklerimi ve düşüncelerimi seçtiğim bir yolla açıklayabilirim, resmini çizebilirim ya da yazabilirim.

Ama bazı konularda başka kişiler ve toplum zarar görecekse o konudaki kurallara da uymam gerekir.

Madde 14) Biz çocukların düşüncelerini geliştirmeleri ve istedikleri dini seçmeleri hakkına saygı gösterilir.

Bu konuda bizi yetiştirmekle yükümlü olan büyüklerimizin de bize yol gösterme hakları ve görevleri vardır.

Onlara da saygı gösterilir.

Madde 15) Arkadaşlarımla barış içinde toplanabilirim.

Dernekler kurabilirim.

Kurulu derneklere üye olabilirim.

Madde 16) Çocuklar onurlu ve saygın birer insandır.

Hiç kimse onların onurlarını kıramaz, onları küçük düşüremez, yaşadığı konut ve kurumundaki özel yaşantısına karışamaz.

Bu haklarımız yasalarla konulur.

Madde 17) (Çekinceli)

Madde 18) Yetiştirilmemizden en başta anne babamızın yada onların görevini üstlenen büyüklerimiz sorumludur.

Onların bu görevlerini en iyi biçimde yapabilmeleri için her türlü kolaylık sağlanır, gerekiyorsa yardım edilir.

Madde 19) Yetişmemizden sorumlu olanlar bu haklarını çocuklara zarar verecek şekilde kullanmazlar.

Çocukların bu tür zararlara uğramaması için her türlü önlemi almak devletin görevidir.

Madde 20) Çocuklar ailelerinden yoksun kalabilirler.

Bazı aile ortamları ise çocuklar için yararlı olmayabilir.

İşte o zaman çocukların devletten özel koruma ve yardım alma hakları vardır.

Devlet bu görevini çocuk için uygun aile bularak ya da onlara bakacak kuruluşlara yerleştirerek yapar.

Madde 21) Anne babasıyla birlikte olamayacak çocukların aile yoksunluğu çekmemesi için onlara iyi aileler bulunur.

Bunun için çok dikkatli bir araştırma yapılır.

Madde 22) Çocuklar başka bir ülkeye gitmek zorunda kalırlarsa o ülke de çocukları korur. Birbirinden ayrı kalan anne ve baba birleştirilmeye çalışılır.

Madde 23) Özürlü çocuklar özel olarak korunurlar.

Kendilerine yeten saygın birer insan olmaları sağlanır.

Devlet onların bakımları, eğitimleri ve iş sahibi olmaları için gerekli kurumları oluşturur. Ailelerine her türlü yardımı yapar.

Madde 24) Sağlığım ve hastalıklardan korunmam devletin ve toplumun güvencesi altındadır. Bunun için beslenmeme, aşılarımın yapılmasına, çevrenin temizliğine dikkate edilir. Hastalanırsam tedavi edilirim.

Madde 25) Kreşler, çocuk yuvaları, yurtlar, okullar, çocuk hastaneleri çocukların haklarına uygun olarak, çocuklara daha iyi bakmak için yeniden düzenlenirler.

Madde 26) Bütün çocukların sağlıkları, eğitim hakları, beslenme ve bakımları güvence altına alınır.

Madde 27) Bana bakmakla yükümlü olanlara bana daha iyi bir yaşam sağlamaları için gerekirse giyim, barınma ve beslenme konularında yardım edilir, destek olunur.

Madde 28) Eğitimimi eksiksiz yapabilmem için desteklenir ve korunurum.

İlköğretim herkes için parasızdı, kız olsun erkek olsun her çocuk için zorunludur.

Madde 29) (Çekinceli)

Madde 30) (Çekinceli)

Madde 31) Boş zamanlarımı değerlendirmem, oynamam, eğlenmem için oyun bahçeleri çocuk klüpleri, kitaplıklar, spor okulları açılır.

Her çocuk böyle faaliyetlere özendirilir.

Bunlardan yararlanmak hepimizin hakkıdır.

Madde 32) Ben çocuğum. Büyükler gibi bir işte çalışamam.

Ben okula gider ve oynarım.

Eğer çalışmak zorunda kalırsam yapacağım iş eğitimime engel olmamalı, sağlığımı bozmamalı, bende zararlı alışkanlıklar yaratmamalıdır.

Madde 33) Çocuklar zararlı Maddelere karşı korunurlar.

Bunları üretenler ve çocuklara verenler cezalandırılırlar.

Madde 34) Bedenim bana aittir.

Beni bedensel ve ruhsal yönden örseleyecek hiçbir yaklaşıma izin verilmez.

Madde 35) Çocukları kaçırıp kötü kişilere satan, onları uygunsuz şekilde çalıştırmak isteyenlerle tüm devletler mücadele ederler. Çocukları korurlar.

Madde 36) Büyükler kendi çıkarları için çocukları kullanamazlar.

Madde 37) Hiçbir çocuk insanlık dışı yöntemlerle ya da aşağılanarak cezalandırılamaz.

Çocuklar suç işlemişse uygulanacak cezalar yaşına uygun gelişmelerini engellemeyecek ve eğitsel olmalıdır.

Madde 38) İnsanların birbirini öldürmesi kötüdür.

Savaş insanların birbirini öldürmesidir.

Çocuklar savaştan korunmalıdır.

Onbeş yaşından küçük hiçbir çocuk askere alınmaz.

Madde 39) Eğer çocuklar çeşitli nedenlerle zarar görmüşlerse bedensel ve ruhsal sağlıklarına yeniden kavuşmaları için tüm önlemler alınır. Yeniden topluma kazandırılır.

Madde 40) Çocuklar suçun ne olduğunu bilmezler.

Bilerek ve isteyerek kimseye zarar vermezler.

Suç işleyen çocuklar yeniden topluma kazandırılması için özel yasalar çıkartılır, özel kuruluşlar oluşturulur.

Madde 41) Eğer bir ülkenin yasaları bu çocuk hakları sözleşmesine uygunsa değiştirilemez. Değilse değiştirilir.

Madde 42) Çocukların haklarına ilişkin tüm bu ilkeleri hem çocuklar hem de büyükler öğrenmeli ve öğretmelidir.

Bu nedenle bu kitap “büyükçeden” “çocukçaya” çevrilmeye çalışılarak oluşurulmuştur.

"Çocuk Hakları Sözleşmesinin Çocukcası"nın tüm telif hakları Güven TUNÇ'a aittir. İzinsiz tamamı veya bir kısmı çoğaltılamaz ve yayınlanamaz.

BÜYÜKLERE ÖNEMLİ YASAL UYARI, ÇOCUKLAR, SİZ OKUMASANIZ DA OLUR, "Çocuk Haklarına Dair Sözleşme" nin Türkçesinin, çocuklarımızın anlayacağı dilde sadeleştirilmesi olan ve "Benim Haklarım" ismini verdiğim metin 1. www.yasasincocuklar.org adlı sitemin dışında, 2. Sadece Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü web sayfasında onayımla, 3. "Çocuk Hakları Sözleşmesinin Çocukcası"nın tüm telif hakları Güven TUNÇ'a aittir. İzinsiz tamamı veya bir kısmı çoğaltılamaz ve yayınlanamaz." ibaresi ile 4.15.02.2000 tarihli izin yazımla, yani en azından 2000 yılından bu yana bu ibare ile yayımlanmaktadır. 5. Metnin ilk internete çıkışı böyledir. 6. Bunların dışında hiç bir web sitesi ya da blog için iznim bulunmamaktadır. Gerektiğinde lütfen hatırlayınız guventunc@yahoo.com